wtorek, 12 sierpnia 2014

Hello

Łaaaaaaah, gdyby nie Yoku, nie byłoby rozdziału. Jak zawsze to dzięki niej.
____________________



Kilka godzin później ta ogromna gala się skończyła. Później wszystkie występujące zespoły udał się na imprezę, a my wraz z nimi. Wszyscy podopieczni SM chcieli uczcić ich wygrane na tej gali i szczerze mówiąc ja też musiałam się napić. Nie byłam zdenerwowana tą sytuacją, ale też nie spodziewałam się, że T.O.P i G-D nas poznają. Oczywiście chciałam, żeby nas poznali, żeby było jak kiedyś, ale teraz będą musieli się postarać. Gdy w końcu dojechaliśmy na imprezę, okazało się, że jest ona w ogromnym klubie, ale nie ma się co dziwić, poza całą rodziną SM były jeszcze zespoły z YG, JYP i innych wytwórni, także klub musiał być wielki, żeby pomieścić te wszystkie zespoły. Wysiedliśmy z samochodu i weszliśmy do budynku. W środku chodziły kelnerki z jakimiś drinkami, szampanem i winem, były bardzo uśmiechnięte, nic dziwnego, przecież nie każdy ma szanse być w jednym budynku z tak liczną ilością zespołów k-popowych. Wraz z SHINee znaleźliśmy jakiś wolny stolik i zamówiliśmy drinki. Taemin od razu uderzył na parkiet mówiąc, żebyśmy wzięli mu jakiś sok. W klubie było nawet karaoke. Zabawnie to wyglądało gdy zespoły wybierały swoje piosenki i perfekcyjnie je śpiewały. Ja i Yoku podeszłyśmy do karaoke i wybrałyśmy piosenkę Big Bang – Monster. Ja zajęłam się rapem a ona wysokimi tonami. Poczułam na sobie wzrok gdy tylko zaczęłam rapować partię T.O.P, ale olałam to. Śpiewałyśmy dla siebie, a nie po to by ktoś nas chwalił i oklaskiwał. Gdy piosenka się skończyła przybiłyśmy sobie piątkę i odeszłyśmy od karaoke. Tak jak myślałam, wzrok T.O.P i G-D był skupiony tylko na nas, na nikim innym, ale musiałabym jeszcze trochę wypić, żeby tak normalnie do nich podejść i z nimi porozmawiać. Byłam na nich po prostu zła, a nie chciałam tego okazywać w miejscu publicznym. Kręciłyśmy się po klubie dopóki nie zobaczyłyśmy naszych ulubieńców.
-Rap Monster Oppa! – krzyknęłam i uśmiechnęłam się.
-JungKook Oppa – powiedziała Yoku z uśmiechem.
Wiele osób myślało, że Yoku chodzi z JungKookiem , a ja z Rap Monsterem, żadne z nas nie zaprzeczało, ale też nie potwierdzało istnienia tych związków, niech sobie fani mają zagwostkę. Wywołani mężczyźni odwrócili się w naszą stronę i podeszli do nas. JungKook przywitał Yoku standardowym całusem w usta. Mnie Rap Monster przywitał tak samo. Nie przeszkadzało nam to. Znaliśmy ich jeszcze sprzed czasów ich debiutu i zawsze świetnie się dogadywaliśmy. Przyjaźniliśmy się, ale większość ludzi odbiera tak bliskie relacje jak związki, co z tego, nie będziemy ich wyprowadzać z błędu. Panom z Big Bang się to nie spodobało. Wiem to, bo z tego miejsca miałam na nich doskonały widok, co mnie to obchodzi, jesteśmy dorosłe, możemy robić co chcemy z kim chcemy.

Z punktu widzenia G-D
-Widziałeś to? – zapytałem mojego przyjaciela. Byłem wściekły, tak mocno zacisnąłem dłoń na szklance z drinkiem, że myślałem iż owa szklanka pęknie, a ja znów będę miał zranioną rękę. Musiałem się jakoś uspokoić. Nie mogłem tak po prostu podejść i przywalić temu młodemu z BTS, bo jakby to wyglądało, a poza tym nawet nie wiem jakie stosunki ich łączą.
-Tak, niestety widziałem – odpowiedział T.O.P jakby niewzruszony. Zerknąłem na niego zdziwiony. Wiedziałem, że w środku jest wkurzony, ale nie daje tego po sobie poznać.
-Mam ochotę podejść i mu przywalić – dodał po chwili mój przyjaciel.
-Mam tak samo, jak ty, tylko że tego nie zrobię, a mam na to wielką ochotę – powiedziałem biorąc łyk mojego drinka.

Powrót do poprzedniej narracji.
Z JungKookiem i Rap Monsterem rozmawiało się jak zawsze dobrze, wyszliśmy na dwór, na spacer. Mieliśmy dość tego ciepła które panowało w klubie. Gdy tak sobie spacerowaliśmy, rozmawialiśmy o wszystkim.
JungKook złapał Yoku za rękę, wyglądali słodko, jak para zakochanych dzieciaków.
Ja i Rap Monster szliśmy sobie tak po prostu obserwując jak Yoku i JungKook się wygłupiają. Poszliśmy na plac zabaw. Tamta dwójka od razu poszła na huśtawki, a my usiedliśmy na zwykłej ławce.
-O co chodzi T.O.P i G-D? – zapytał Rap Monster
-To znaczy? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie, trochę mało kulturalnie, ale cóż poradzić.
-Dziwnie się na was patrzyli przez całą galę rozdania nagród, teraz w klubie nie spuszczają z was wzroku, zauważyłem, że kiedy do was podeszliśmy byli wkurzeni i o mało co nie podeszli i nam nie przywalili – odpowiedział Rap Mon
-A, o tym mówisz – powiedziałam.
-Kiedyś ja, Yoku, T.O.P i G-D przyjaźniliśmy się. Znamy się od małego, ale w pewnym momencie nasze drogi się rozeszły, nie ważne z jakiego powodu. Myślałyśmy, że do nas zadzwonią, że dadzą jakiś znak życia, ale oni nie odezwali się przez kilka lat. Dzisiaj na gali, kiedy obok nich przeszłyśmy poznali nas, a my po prostu udałyśmy że ich nie znamy. Wszystko się wydało, kiedy odebrałyśmy telefony od nich. Tylko że, żeby odzyskać naszą przyjaźń muszą się bardzo postarać – wyjaśniłam mojemu przyjacielowi. Teraz to Rap Monster był dla mnie kimś takim jak kiedyś był dla mnie T.O.P.
Objęłam się ramionami, było mi zimno, a z klubu nie wzięłam swojej, nie swojej bluzy, dokładnie mówiąc bluzy, którą kiedyś zabrałam T.O.P i nigdy jej mu nie oddałam.
Rap Mon zareagował natychmiastowo. Zdjął z siebie bluzę i założył mi ją.
-Dziękuję Oppa – powiedziałam i pocałowałam go w policzek. Popatrzyłam przed siebie.
JungKook i Yoku siedzieli na huśtawkach i o czymś rozmawiali.
-Wiesz, przynajmniej dzięki temu, będziecie wiedziały na co ich stać, żeby odzyskać waszą przyjaźń – odpowiedział Rap Monster i przytulił mnie do siebie.
-A teraz uśmiechnij się, wiesz, że nienawidzę, kiedy jesteś smutna – dodał po chwili. Uśmiechnęłam się mimowolnie. Rap Monster miał rację.
-Mam jednak nadzieję, że gdy znów zaczniesz przyjaźnić się z T.O.P nie zapomnisz o mnie i nie przestaniesz przyjaźnić się ze mną – powiedział.
-Nie zapomnę o tobie nigdy, bo wszystko co mi podarowałeś będzie mi Ciebie przypominać, i nigdy nie przestanę się z tobą przyjaźnić, bo jesteś dla mnie najważniejszy na świecie – odpowiedziałam z uśmiechem.
Miły koniec dnia.

poniedziałek, 4 sierpnia 2014

Last Farewell

Przeszłyśmy koło nich tak jakby nic się nie stało, jakbyśmy ich nie znały, bo skoro oni tak udają, to dlaczego my nie możemy. Gdy przeszłyśmy koło nich powiedziałyśmy tylko dzień dobry i nic więcej, bo przecież nie podbiegniemy do nich i nie rzucimy im się na szyję, nie zasługują na to, nie po tylu latach bez kontaktu z nami, bez żadnego smsa czy telefonu.

Z perspektywy G-D
Minęły nas dwie dziewczyny, jakby nigdy nic. Może współpracowały z jakimś zespołem, a może po prostu nie przepadały za naszym zespołem? Tak, jestem tego świadom, że mamy też anty fanów.Wszystko było by prawdopodobnie dobrze, gdyby te dwie kogoś mi nie przypominały. Szczególnie gdy zaczęły się śmiać. Gdy przeszły koło nas popatrzyłem na niższą z nich. Do złudzenia kogoś mi przypominała. Te roześmiane oczy, ten piękny uśmiech i gracja której brakowało nie jednej Koreance. Ona sama uważała, że nie jest słodka, faktycznie, nie była, ale miała w sobie coś takiego, co przyciągało wzrok. Gdy były już kilkanaście metrów od nas popatrzyłem na mojego przyjaciela, który miał minę jakby zobaczył ducha, nie ukrywam, czułem się identycznie. Ile to już lat minęło od kiedy widzieliśmy Yoku i Jirayię? Może właśnie dlatego wydaje nam się, że tamte dziewczyny je przypominają, ale przecież nie mógłbym pomylić Yoku, nie mojej małej cudownej Yoku. Co z tego, że byłem od niej siedem lat starszy, zawsze traktowałem ją jak siostrę, zawsze to ją chroniłem i zawsze to o nią cholernie się bałem gdy gdziekolwiek wychodziła. Kiedyś ja i T.O.P nie mieliśmy tak kolorowo.
-Smoku, czy ja... Czy ty...? - zapytał T.O.P
Gdyby ktoś normalny go posłuchał to zapewne nie wiedziałby o czym on mówi i o co mu do cholery chodzi, ale ja nie należałem do normalnych i nie dość, że znałem go kilka lat to jeszcze rozumieliśmy się bez zbędnych słów.
-Tak hyung, też mi się tak wydaje - odpowiedziałem. Nie byliśmy pewni czy to są one, ale przecież zawsze warto spróbować.
-Yoku! Jirayia! - krzyknęliśmy w tym samym momencie, jednak nie było żadnej reakcji.
-Chyba tak bardzo za nimi tęsknimy, że mamy zwidy - powiedział T.O.P. No dupy nie urwał ten jego komentarz.
-Taki mądry jesteś, a do nich nie zadzwoniłeś - mruknąłem.
-Odezwał się ten co nocy nie przesypia tylko gada przez telefon z Yoku - odparł zgryźliwie mój przyjaciel. Ja mu chyba coś kiedyś zrobię, uduszę, o przykładowo, ale moment, chwila!
-Tempo! Jesteś taki inteligentny w swojej głupocie! - powiedziałem i poklepałem go po ramieniu. On tylko uśmiechnął się jak to na idiotę przystało, ale nic nie powiedział.

Powrót do poprzedniej narracji.
Myślałam, że tak się nie stanie, że nas nie poznają. Przecież przez tyle lat nas nie widzieli, tyle długich lat nie mieli z nami kontaktu, a jednak. Żadna z nas się nie odwróciła, ani ja ani Yoku, a byłam święcie przekonana, że moja przyjaciółka odwróci się, podbiegnie do GD i przytuli się do niego. Chyba też ma do nich żal, może mniejszy niż ja, ale jakiś zawsze. Westchnęłam cicho, teraz musiałam coś wymyślić. Wróciłyśmy do garderoby SHINee i usiadłyśmy na kanapie.
-Posłuchajcie mnie uważnie - poprosiłam, a ich wzrok skupił się w 100% na mnie. Na tym mi właśnie zależało.
-Gdyby zdarzyło się tak, że T.O.P i G-D pytali się o Yoku i Jirayie to wy o nikim takim nie słyszeliście jasne? - powiedziałam patrząc na członków zespołu
-Już podpadłyście? - zapytał Jinki.
-Lider, ty się weź i skup na jedzeniu kurczaków a nie zadajesz zbędne pytania - powiedział maknae.
-Poprosiły nas o coś, to nie wnikajmy tylko spełnijmy prośbę. - powiedział Key.
SHINee niedługo mieli występ. Siedzieli jak gdyby nigdy nic, ale my wiedziałyśmy, że się denerwują, a my denerwowałyśmy się wraz z nimi. Po kilku minutach zostali zawołani na scenę, a my poszłyśmy za kulisy żeby stamtąd im kibicować, bo to przecież nasi przyjaciele.

Z punktu widzenia G-D
Po udanym występie zeszliśmy ze sceny. Znów je widziałem, tym razem o wiele wyraźniej niż chwilę temu. Mógłbym przysiąc, że to Yoku i Jirayia. Zmieniły się to fakt, ale pewne rzeczy się nie zmieniają, przecież kiedyś tak dobrze się znaliśmy. Tym razem to my je mijaliśmy. Gdy byliśmy już w odpowiedniej odległości od nich ja i Tempo wyciągnęliśmy telefony i zadzwoniłyśmy pod tak znane numery. Dziewczyny nie były świadome, że wciąż za nimi stoimy, były za bardzo zainteresowane występem SHINee. Nagle zauważyłem, że obie w tym samym momencie sięgają do kieszeni po telefony. Po chwili usłyszałem znajomy głos w słuchawce.
-Yeoboseyo? - powiedziała Yoku. Tempo dzwonił do Jirayi bo była dla niego jak młodsza siostra. Miał takie same kontakty jak ja z Yoku.
-Jesteśmy w tym samym miejscu, w tym samym czasie a ty udajesz, że mnie nie poznajesz - powiedziałem udając niezadowolonego.
-Oppa... - zaczęła.
-Nie tłumacz się Yoku, po prostu odwróć się i uśmiechnij się do mnie - poprosiłem. Cały czas ją obserwowałem. Nie wykonała żadnego ruchu.
-Wiem, że dałem dupy, że nie dzwoniłem, nie zrobiłem nic, żebyśmy znów byli razem, wszyscy cała czwórka tak jak kiedyś, ale błagam Cię Yoku - szepnąłem.
-Właśnie oppa, dałeś dupy i teraz będziesz musiał postarać się o wiele bardziej. Myślisz, że teraz odwrócę się, uśmiechnę i rzucę Ci się w ramiona? - zapytała,
-Nie, nie liczę na to - odpowiedziałem. Skłamałem, liczyłem na to, że tak zrobi, ale debil ze mnie.
-Zmieniłam się, już nie jestem tą samą Yoku którą tak dobrze znałeś.
-To pozwól mi się poznać na nowo - odpowiedziałem. Chciałem ją odzyskać, nie tylko Yoku, ale też Jirayię, ale to zostawiam w rękach Tempo, może jemu się uda skoro ze mnie taki kretyn.
-Twoje słowa nie wystarczą. Pamiętasz co mi powtarzałeś? "Ludzi poznaje się po czynach, a nie po słowach" - odpowiedziała mi i rozłączyła się.
Miałem ochotę uderzyć głową w ścianę, ale szkoda mi się ściany zrobiło. Czyli jednak to ona, dalej mieszka w Korei i nie zmieniła numeru telefonu.
A ja, jak ten głupek nigdy nie usunąłem starych smów od niej. Głupota? Nie. Braterska miłość i przywiązanie.


Powrót do poprzedniej narracji.
W pewnym momencie mój telefon zaczął dzwonić, wyciągnęłam go z kieszeni i zobaczyłam na wyświetlaczu nieznany mi numer.
-Yeoboseyo? - powiedziałam po tym jak nacisnęłam zieloną słuchawkę.
-Zadziwiające, że tak bardzo się zmieniłaś - usłyszałam głos mojego dawnego przyjaciela w słuchawce.
-Tempo Oppa - powiedziałam nie zmieniając wyrazu twarzy ani tonu głosu.
-Jirayia, jak dobrze Cię znów widzieć i słyszeć - odpowiedział.
-Wiesz, jakoś się nie wysilaliście, żeby do nas zadzwonić - mruknęłam. Wszystko co mówiłam było zgodne z prawdą. Zauważyłam, że w tym samym momencie Yoku gada przez telefon to odsunęłam się trochę, żeby jej nie przeszkadzać.
-Czego chcesz? - dodałam po chwili zupełnie chłodnym tonem.
-Żeby znów było jak dawniej Jirayia - odpowiedział.
-Żebyś znów się do mnie uśmiechała, przytulała i przychodziła do mnie z problemami. - dodał po chwili zastanowienia.
-Wybacz Oppa, ale na to musisz zasłużyć, musisz się postarać i jakoś nadrobić ten czas - odpowiedziałam i rozłączyłam się.
To, że wrócili, nie oznacza, że nagle padnę im do stóp. To nie jest tak, że nie tęsknię za nimi, ale wydaje im się, że zrobią wejście smoka i będzie w porządku.

Będą musieli się postarać.

wtorek, 22 lipca 2014

Haru Haru.

Ze specjalną dedykacją dla Yoku.
____________________________


Ciemność, która zawsze nas otacza, gdy zapada noc. Dla wszystkich ludzi to normalne, czas powrotów z pracy do swoich rodzin, czas odpoczynku, spędzenia czasu z osobą, którą się kocha, ale nie dla nich. Dla tej czwórki, noc była idealną przykrywką. Już dawno nauczyli się, jak nakładać maski, które nie wyrażają nic, ale w ciemności uczą się ukrywać swoje uczynki i przestępstwa. Tej czwórce nie było w życiu łatwo, ludzie patrzyli na nich z pogardą, gdy szli ulicami Seoulu uśmiechnięci i jakby… Bez problemów. Tym jest właśnie ich maska. Wiecznym uśmiechem na twarzach zagubionych i zrozpaczonych nastolatków, którzy tylko szukają ucieczki i alternatywy od podłego życia w najbiedniejszej dzielnicy stolicy Korei Południowej. Ich rodziny, jeśli mam mówić szczerze, oni nigdy nie mieli prawdziwych rodzin, jeśli ojciec nie bił, to upijał się do nieprzytomności a matka łapała się najbardziej podłej pracy jaka istnieje, ale oni mieli inne plany, ogromne plany, które na zawsze miały zmienić ich życie na lepsze, te plany pozwoliłyby im na wyrwanie się z tej biedy i przeżyć, do których nie chcieli wracać. Istniał tylko jeden problem, który nie pozwałam im na zrealizowanie planów. Pieniądze, dlatego właśnie każde z nich uczyło się żyć jak cień, niewidoczni dla innych, nikt nie znał ich planów, poza sobą nie mieli nikogo, nikomu nie ufali i trzymali ludzi na dystans. Starsze i młodsze pokolenia, nazywały ich mafią, nie byli niebezpieczni, ale nie lubili jak im ktoś „podskakiwał”.  Byli zgraną ekipą, uwielbiali swoje towarzystwo, dogadywali się tak jakby byli rodzeństwem. Któregoś dnia G-Dragon, bo tak nazywał się jeden z członków tej bandy wpadł na genialny pomysł. Żeby szybko i łatwo zdobyć pieniądze trzeba napaść na bank, a żeby napaść na bank, trzeba mieć samochód, broń i doskonały plan. Więc co jakiś czas jedna osoba z całej czwórki wchodziła do banku i starała się rozpracować system alarmowy, ale robili to tak, by nikt ich nie zauważył. Po miesiącu od rozpoczęcia tej akcji był już gotowy cały plan. Nocą mieli włamać się do banku, dziewczyny miały zdjąć zabezpieczenia a oni mieli zabrać tyle kasy ile zmieszczą. Oszczędzę wam tego jak wyglądała cała ta akcja, powiem tylko, że udało im się. Byli niezmiernie szczęśliwi z tego faktu, ale też bali się, dlatego musieli się rozdzielić, Yoku i Jirayia poszły w swoją stronę a TOP i G-Dragon w swoją. Pożegnanie było pełne łez i smutku, ale musieli to zrobić, żeby być bezpiecznym, żeby nikt się nie domyślił, że ze sobą współpracowali. G-Dragon i TOP zamieszkali w samym centrum Seulu, razem w jednym mieszkaniu, przecież się przyjaźnili więc im to nie przeszkadzało, a poza tym mieli tylko siebie. Po kilku latach od napadu na bank chłopakom udało się dostać do jednej z największej wytwórni w Korei Południowej, do YG entertainment, ciężko trenowali by zadebiutować, i udało im się. Po pewnym okresie czasu zadebiutowali jako Big Bang wraz z trójką innych chłopaków oczywiście. Żyło im się wręcz wspaniale, no nie licząc ciągłych treningów, występów i spotkań z fanami. Ich życie układało się tak dobrze, że zapomnieli o swoich przyjaciółkach Yoku i Jirayia. One też nie narzekały, oczywiście na początku nie było im łatwo, ale przyzwyczaiły się. Poszły na studia, skończyły je i zaczęły pracować w SM entertainment, niby ta sama branża, ale wytwórnie inne. Dziewczyny nigdy nie zapomniały o T.O.P i G-Dragonie, ciągle o nich myślały mimo natłoku pracy. Jirayia była menagerem SHINee a Yoku ich stylistą. Dziewczyny często zastanawiały się co dzieje się u ich przyjaciół i jak dają sobie radę. Wiele słyszały o Big Bang, później o solowych karierach GD i T.O.P, o ich duecie. Jirayia i Yoku bardzo chciały się z nimi spotkać, ale były zawalone pracą, a oni nawet się nie odezwali. Czy to tak ciężko zadzwonić, albo napisać smsa? Od wielu lat dziewczyny nie zmieniły numeru a gdy chciały zadzwonić do GD czy T.O.P to okazywało się że taki numer nie istnieje. Były na nich złe, przecież obiecywali sobie, że kontakt się nie urwie, przecież po to nie zmieniały numerów, żeby GD i TOP mogli się dodzwonić, ale jak widać olali sprawę. Kiedyś Jirayia i Yoku chciały wybrać się na ich koncert, ale z braku czasu nie dały rady.

23. Lipca.2013r
-Yoooku szybciej bo zaraz nie zdążymy! – krzyknęłam na moją przyjaciółkę
-Uspokój się Jira, zdążymy bez problemu – powiedziała z uśmiechem wychodząc z łazienki, mi nie było jakoś do śmiechu, jako menager SHINee musiałam być razem z nimi wszędzie. Yoku jest ich stylistą więc też powinna.
-Ruszaj się, bo Onew się wścieka, że znów muszą na nas czekać, a to my powinnyśmy czekać na nich – powiedziałam zabierając od niej komplety ciuchów dla chłopaków, były ciężkie ponieważ zawierały wiele dodatków, a ja miałam więcej siły niż Yoku. Wyszłyśmy z mieszkania i wsiadłyśmy do busa, zdenerwowany Onew jak zawsze musiał dać nam reprymendę.
-Ej, nie rozpędzaj się tak liderze, to ja tu jestem menagerem – powiedziałam wyganiając go z za kółka, nie powinien prowadzić, to się zawsze źle kończyło. Mieliśmy jechać na jakąś ogromną galę nagród.
-Jak zawsze mnie wyganiasz zza kierownicy – mruknął niezadowolony Onew
-Bo prowadzisz jak wariat – odpowiedziałam z lekkim uśmiechem.
-Kto ma być na gali? – zapytał Etamin
-Standardowo cała rodzina SM, ktoś z YG i JYP – odpowiedziałam.
Gdy dojechaliśmy na miejsce chłopaki udali się do garderoby żeby się przebrać w to co przygotowała im Yoku, a my poszłyśmy na spacer po całym budynku który był ogromny. Każdy zespół miał własne garderoby. Przywitałyśmy się z Super Junior, F(x), SNSD, EXO i BoA. Znałyśmy wszystkie zespoły SMu, byliśmy jak jedna wielka rodzina.
Gdy tak spacerowałyśmy nagle ich zobaczyłyśmy. Jakieś 20 metrów od nas stali oni. G-Dragon i TOP.

wtorek, 8 lipca 2014

Moonlight

Uuuuuuuuuuu, wakacje.
Dobra, nie będę się rozpisywać. Notkę dedykuję Yoku.
___________________________


Zmęczona obudziłam się następnego dnia rano, byłam nie wyspana a pod oczami miałam wory wielkości koła ratunkowego. Nie podobało mi się to, ale co zrobić, tak to jest jeśli czeka się na przyjaciółkę, która ma do załatwienia rzeczy związane z jej szczęściem i nie tylko jej. Na szczęście dzisiaj mieliśmy wolne, więc nie przejmowałam się tym, że jest po dwunastej, a ja leżę jeszcze w łóżku i nie raczę się z niego podnieść bo po co. Zastanawiała mnie jedna rzecz… Co z Fati i Mariko? Bo przecież doskonale wiem, że Mariko leci na Sehuna a Fati leci na Tao. Czy będzie tak jak z Yoku Kaiem czy tamte dwie wcześniej zorientują się, że coś jest grane. Jak zawsze dygresje są u mnie na porządku dziennym, ale co tam. Przeciągnęłam się i uświadomiłam sobie, że Chanyeola nie ma obok mnie. On zawsze stawał wcześniej i robił mi śniadanie, w dni wolne oczywiście, ale przynajmniej  chłopak się stara. Podniosłam się z łóżka, ubrałam się w zwykłe ciuchy, związałam włosy i zeszłam na dół. Niestety nie zastałam tam zbyt wielu osób, w kuchni siedzieli zaspani Chen i Lay. Usiadłam między nimi i popatrzyłam to na jednego, to na drugiego. Obaj wyglądali tak, jakby byli na kacu, albo mieli za sobą ciężką noc, co do tego drugiego to wolę nie wnikać dlaczego, ale jak to mówią, raz kozie śmierć.
-A wy co? Łóżka w pokojach macie za małe? Obaj wyglądacie jakbyście zarwali nockę, albo co gorsze, mieli kaca. – powiedziałam bardziej patrząc na Chena, z nim bardziej się zaprzyjaźniłam nić z Layem i wydawało mi się, że to właśnie Chen będzie ze mną  szczery.
-Raczej noc pełna miłości i namiętności – odpowiedział Chen. Jego odpowiedź maksymalnie mnie zdziwiła. To, że tyle co wstałam, i nie do końca się rozbudziłam, nie oznacza, że mój mózg nie łapie pewnych rzeczy. Popatrzyłam na Laya, a na jego policzkach zobaczyłam drobne rumieńce.
-To znaczy, że jesteście razem? – zapytałam prosto z mostu.
-Tak, od niedawna jesteśmy razem. Gdy tylko zorientowałem się, że czuję do Chena coś więcej, niż przyjaźń, powiedziałem mu o tym, nie bałem się, no dobra, może trochę, ale wiedziałem, że jeśli tego nie zrobię to w końcu albo sam się domyśli, albo któryś z chłopaków mu powie, więc wziąłem się w garść i powiedziałem mu o tym – wyjaśnił Lay.
-Byłem w szoku kiedy Lay mi to powiedział, sam do końca nie wiedziałem co czuję, on wyczuł moją niepewność. Odsunął się na jakiś czas, znosił to, że chodzę na randki z dziewczynami, ale w pewnym momencie uświadomiłem sobie, że kobiety mnie nie pociągają. Przed jednym z koncertów powiedziałem mu o tym, zapytał czy możemy spróbować, obiecał, że nie zrobi nic co mi się nie spodoba. Zgodziłem się na to. Pierwszy pocałunek, prawdziwy pocałunek zaliczyliśmy po miesiącu, to było niesamowite – wspominał Chen. Nie wierzyłam w to co słyszę, ale iskry w ich oczach i drobne rumieńce na policzkach potwierdziły ich słowa. To było niesamowite, nie potrzebowali niczyjej pomocy, żeby być razem, Lay był na tyle odważny, że przyznał się do swoich uczuć. Przez pewien czas musiał się nacierpieć, ale później Chen mu to wynagrodził.
-Niesamowite – powiedziałam z uśmiechem na twarzy.
-To zwykła opowieść miłosna, nasza historia. Fani o tym nie wiedzą, ale chłopaki w dormie tak – wyjaśnił Lay. Moje zaskoczenie sięgało zenitu, ale cieszyłam się ich szczęściem. Gdy skończyłam z nimi rozmawiać przygotowałam sobie śniadanie, nie wiedziałam nawet, że jestem taka głodna. Zjadłam śniadanie w towarzystwie Laya i Chena rozmawiając z nimi na każdy temat, gdy znów padło na sprawy sercowe, tym razem nie moje czy ich, tylko ich przyjaciół i moich przyjaciółek.
-A co z Mariko i Fati? – zapytał Lay
-Jak to? – zapytałam, bo nie bardzo wiedziałam, o co mu w tym momencie może chodzić.
-Przecież każdy wie, że Tao leci na Fati a Sehun na Mariko – powiedział Chen.
-Chyba wszyscy poza nimi – odpowiedziałam wzruszając ramionami. Taka była prawda, wszyscy w dormie wiedzieli co jest grane poza moimi kochanymi przyjaciółkami, ale miałam cichą nadzieję, że i ona kiedyś się zorientują, bo jak tak dalej pójdzie to Sehun i Tao w końcu stwierdzą, że nie warto walczyć, starać się i sobie po prostu odpuszczą, a tego nikt by raczej nie chciał. Chciałam szczęścia moich przyjaciółek tak samo jak chciałam, żeby Sehun i Tao byli szczęśliwi. Wstałam od stołu i ruszyłam do pokoju Fati. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam moją przyjaciółkę, która oglądała coś na YouTube. Weszłam do jej pokoju i usiadłam koło niej na łóżku. Popatrzyłam na ekran jej laptopa, zobaczyłam, że ogląda filmiki na których jest Tao. Obsesja? Możliwe.
-Masz go na co dzień i nie korzystasz – mruknęłam zrezygnowana. Dopiero gdy się odezwałam moja przyjaciółka zorientowała się, że ktoś wszedł do jej pokoju.
-Ciesz się, że to ja weszłam a nie Tao. Gdyby to był on, mógłby się nieźle zdziwić – powiedziałam z uśmiechem.
-Długo tu siedzisz? – zapytała zamykając laptopa i patrząc na mnie świdrującym wzrokiem.
-Jakieś dwie do trzech minut – odparłam.
-Fati, weź w końcu otwórz oczy – poprosiłam ją dźgając ją w bok
-Hime, nie ogarniam o czym mówisz – odpowiedziała zerkając gdzieś przez okno.
-Nosz kurwa, kolejna która nie ogarnia o czym mówię. Mówię o tym, że Tao na Ciebie leci, i nie wmawiaj mi, że to tylko kolega, bo wiesz, że w to nie uwierzę ponieważ za długo Cię znam. Ogarnij się w końcu i porozmawiaj z nim, bo jak tak dalej będziesz zwlekać to znudzi mu się staranie się i walka o Ciebie. Widać, że dobrze się czujecie w swoim towarzystwie, że świetnie się dogadujecie, że on nie traktuje Cię tylko jako przyjaciółki. – powiedziałam do niej i wstałam z łóżka. Poniekąd miałam już dość uświadamiania moich przyjaciółek, ale została mi jeszcze Mariko. Wyszłam z pokoju Fati i udałam się do Mariko, z nią też musiałam porozmawiać, bo przecież sama się nie domyśli. Weszłam do jej pokoju bez pukania i stanęłam w szoku. Sehun i Mariko całowali się w najlepsze, nie zauważając nawet że ktoś wszedł. Wycofałam się i zamknęłam cicho drzwi. Przynajmniej z jedną z nich nie musiałam przeprowadzać żadnej rozmowy. Zeszłam na dół i uśmiechnęłam się znów siadając między Layem i Chenem.
-I jak sytuacja? – zapytał ciekawski Lay.
-Fati jest święcie przekonana, że z Tao nic nie będzie a Mariko i Sehun się całują, znaczy weszłam do pokoju Mariko gdy się całowali – odpowiedziałam.
-Czyli z Mariko sprawa załatwiona, teraz została nam Fati – powiedział Chen
-Co macie zamiar zrobić? – zapytałam patrząc na nich
-Porozmawiamy z Tao żeby zabrał ją na jakąś romantyczną kolację albo spacer w świetle księżyca – odpowiedział Lay jakby czytał w myślach swojego partnera. Kiwnęłam tylko głową i uśmiechnęłam się lekko. Niech sobie jakoś zakochani radzą, ja już nie mam siły perswadować im, że coś jednak jest na rzeczy. Nagle usłyszałam otwierające się drzwi wejściowe. Poszłam w tamtą stronę i zobaczyłam Chanyeola i D.O.
-Oppa! – krzyknęłam i rzuciłam się Chanyeolowi na szyję. Chłopak objął mnie i uśmiechnął się tym swoim charakterystycznym uśmiechem.
-No cześć kochanie – powiedział i pocałował mnie. Uwielbiam smak jego ust. Odwzajemniłam pocałunek i po chwili oderwałam się od niego.
-Tęskniłaś? – zapytał z uśmiechem.
-Nawet nie wiesz jak bardzo – powiedziałam i przytuliłam się do niego.
Uwielbiam wdychać zapach jego perfum. Gdy już skończyliśmy się przytulać, poszliśmy do kuchni gdzie siedziała większość EXO, co było dziwne bo rano nikogo nie było. Usiedliśmy na wolnych krzesłach i po prostu rozmawialiśmy. Rzadko zdarzało się, że mieliśmy dzień wolny więc musieliśmy z tego skorzystać. Rozmawialiśmy na każdy temat, śmialiśmy się, a czasami schodziliśmy na poważne tematy, naszych rodzin, stosunków z rodzeństwem jeśli ktoś takowe rodzeństwo miał. Rozmawialiśmy do wieczora, a wieczorem Fati i Tao gdzieś wyszli. Czyżby plan Laya i Chena udał się… Miałam taką nadzieję.
Gdy się ściemniło wyszliśmy na dwór, graliśmy w karty, piliśmy piwo albo drinki. Kocham mieć wolne i spędzać czas z chłopakami, ponieważ dowiaduję się o nich wielu ciekawych rzeczy. Gdy zrobiło się trochę zimniej rozpaliliśmy ognisko, Chanyeol przyniósł gitarę, rzyć nie umierać. Zaczęliśmy śpiewać przy akompaniamencie gitary. Było niesamowicie, światło księżyca świeciło, siedzieliśmy przy ognisku i świetnie się bawiliśmy, już nie pamiętam kiedy ostatnio tak dobrze spędziłam dzień i wieczór. Około północy wrócili Tao i Fati. Kiedy z nami usiedli ogłosili, że od dzisiaj są parą.
-No nareszcie! – powiedziałam przytulając moją przyjaciółkę. Cieszyłam się, że w końcu jest szczęśliwa.
-To w sumie, my też powinniśmy coś powiedzieć – Nagle odezwała się Mariko.
-Ja i Sehun jesteśmy razem od kilku dni – dodała Mariko łapiąc Sehuna za rękę.
-Ciężko było się nie domyślić – powiedziałam z uśmiechem
 -Ale jak to? – zapytała Mariko.
- po pierwsze: Było widać jak na siebie patrzycie a po drugie wpadłam dzisiaj do pokoju Mariko w momencie gdy się całowaliście – powiedziałam z lekkim uśmiechem
-CO?! – krzyknął zawstydzony Sehun
-Następnym razem zamykajcie drzwi na klucz dzieciaki – powiedziałam z uśmiechem.
I na tym poważniejsza rozmowa się skończyła. Później stwierdziliśmy, że i tak nie jesteśmy zmęczeni i że zostaniemy sobie przy tym ognisku. Niewiele mówiliśmy, ale sama obecność nam wystarczała. Siedzieliśmy wszyscy, przy ognisku, w świetle księżyca jak jedna wielka rodzina.

niedziela, 13 kwietnia 2014

Machine



Dni w dormie Exo mijały spokojnie. Mimo natłoku treningów i koncertów mieliśmy czas dla siebie, niewiele, ale zawsze. Dla mojej przyjaciółki Yoku, było to stanowczo za mało, narzekała, że ona nie może w spokoju zająć się sobą no bo Kai ciągle ją gdzieś ciągnie, a to wieczorny spacer, a to do Sali treningowej niby potańczyć, niby się powygłupiać. Moja przyjaciółka nie widziała w tym nic nadzwyczajnego, komentowała to tylko jednym zdaniem „Jest naprawdę dobrym przyjacielem”. Gdyby ona zauważała to, jak Kai się na nią patrzy, to jak stara się zawsze być blisko niej, ale przecież nieeee, bo to zwykły przyjaciel, że nic więcej i w ogóle po co ja zaczynam pewne tematy. Tymi tematami było to, co by było gdyby Kai poprosił ją o chodzenie, i to czy Yoku traktuje go tylko jak przyjaciela, na to drugie nigdy nie usłyszałam odpowiedzi, ale za długo ją znałam, mogłam sobie dopowiedzieć.
Była sobota, późny wieczór, na dworze zimno jak cholera, a w połowie drogi do dormu zepsuł się samochód.
-Cholera jasna – mruknął Sehun. Dzisiaj miał gorszy dzień, i nic nie było w stanie go rozbawić, nawet yehet.
-Zadzwonię po mechanika – powiedział Suho wyciągając telefon z kieszeni.
-Zostaw – Kai wysiadł z vana i zdjął z siebie kurtkę zostając w samym podkoszulku. Oczy Yoku od razu się na niego zwróciły, zachichotałam cicho, ale nawet nie chciałam tego komentować, bo pewnie dostałabym po głowie od mojej unni albo jeszcze gorzej.
-Co ty chcesz zrobić? – zapytał Xiumin
-Naprawię go, to żaden problem, tylko muszę wiedzieć co się zepsuło. – odparł Kai z uśmiechem, tak tym swoim standardowym uśmiechem, którym podbijał serca milionów fanek na całym świecie, gdyby na marsie istniało życie, to obcy też byliby zakochani w Kaiu, taki jego urok.
-Kris, wyciągnij z bagażnika narzędzia – poprosił Kai otwierając maskę samochodu z której ulotnił się dym.
-Albo akumulator, albo świeca do wymiany – powiedział niby do siebie, niby do nas.
-Jeśli to akumulator, to potrzebna będzie pomoc drogowa, bo przecież nie mamy prostownika, a nawet gdybyśmy mieli to nie mamy jak podłączyć go do prądu, a jeśli to świeca, to wystarczy odkręcić kilka części i wymienić świecę. – powiedział Kai do Suho, który kiwnął tylko głową.

Zmiana narratora, opowiada Yoku. (Wybacz, musiałam to zrobić)
Wszystko było dobrze, dopóki nie zepsuł się samochód, Suho chciał wzywać pomoc drogową, ale Kai stwierdził, że sam może to naprawić. So so.
Stałam koło samochodu i obserwowałam poczynania mojego przyjaciela. Widać było, że chłopak zna się na rzeczy, już po kilku minutach obstawił dwie rzeczy jakie mogły stać się z samochodem. Całkiem szybko mu to poszło, i widać było, że zna się na rzeczy, bo przecież byle kto nie potrafi popatrzeć na silnik samochodu i od razu powiedzieć co się dzieje, chyba, że jest mechanikiem. Patrzyłam z niemałym zainteresowaniem jak Kai odkręca te wszystkie części silnika, ja się na tym nie znałam, bo wcześniej nie było mi to potrzebne, ale sama świadomość, że mój przyjaciel umie naprawiać samochody, była interesująca. Byłam opanowana, do czasu gdy Kai nie zdjął koszulki. Stwierdził, że mu gorąco. My wszyscy staliśmy opatuleni kurtkami, szalikami a on nie dość, że bez kurtki, to jeszcze bez koszulki.
Odwróciłam wzrok, i nagle uświadomiłam sobie, że przecież Kai od zawsze mi się podobał, a gdy z nim przebywam jestem bardziej szczęśliwa niż zwykle.
-Lee Hime! – krzyknęłam chcąc przerwać mojej przyjaciółce i Chanyeolowi pocałunek, co mi się oczywiście udało.
-Ne Unni? – zapytała patrząc na mnie zdezorientowana.
-Przejdźmy się, noc jest taka piękna, zapalimy, porozmawiamy – odpowiedziałam patrząc na przyjaciółkę.
-Rozumiem – powiedziała z lekkim uśmiechem, co ja gadam, z bananem na twarzy. Ona znała mnie najlepiej, potrafiła z mojego wyrazu twarzy wyczytać czy coś się dzieje, czy jest wszystko ok. Gdy byłyśmy w bezpiecznej odległości od reszty, odpaliłam papierosa i popatrzyłam w górę.
-Chyba masz rację Hime, jestem w nim po uszy zakochana – powiedziałam prosto z mostu.
-Wiem, widać to po tobie, najzabawniejsze jest to, że ty nie zauważasz, jak on patrzy na Ciebie, a on nie zauważa jak ty patrzysz na niego – odpowiedziała odpalając papierosa.
-Tylko wiesz, to nie jest takie proste – powiedziałam zerkając na nią. Jej twarz wyrażała niezrozumienie moich słów.
-Jak to? Nie rozumiem, on za tobą szaleje, ty mówisz, że jesteś w nim po uszy zakochana, więc co za problem? – zapytała.
-Fani – odparłam krótko i zwięźle, na co moja przyjaciółka zaczęła się śmiać.
-Kochana, przecież doskonale wiesz, że ja też bałam się o to, co pomyślą fani, czy sasaengi przypadkiem nie zaczną mi grozić, ale wszystko się ułożyło, poza tym, Chanyeol powtarzał, że nie mam się czym przejmować, bo zawsze będzie przy mnie, nieważne co by się działo, on i tak sobie nie odpuści – i tak właśnie moja przyjaciółka Hime poprawiła mi humor, teraz tylko czekać aż Kai naprawi samochód i można jechać do domu, w głowie miałam już ułożony pewien plan i miałam cichą nadzieje, że wszystko wyjdzie tak jakbym tego chciała.

Powrót do poprzedniej narracji.
Kai naprawił samochód w niecałą godzinę, tak jak obstawiał, była to świeca, więc nie było najmniejszego problemu z wymienieniem ją. Gdy już samochód był naprawiony, wsiedliśmy do niego i ruszyliśmy dalej w drogę powrotną. Droga dłużyła mi się niemiłosiernie, może ze względu na to, że mieliśmy dzisiaj tyle na głowie plus jeszcze zepsuty samochód. Gdy dojechaliśmy do domu, byłam szczęśliwa, a jedyne o czym marzyłam, to gorąca kąpiel i łóżko, nie ukrywam, że troche zmarzłam. Wszyscy wysiedliśmy z samochodu, do domu weszliśmy prawie wszyscy, tylko Kai i Yoku zostali. Zastanawiałam się co moja przyjaciółka zamierza zrobić, powiedzieć mu wprost, czy będzie go dalej zwodzić i udawać, że nic się nie dzieje. Gdy wszyscy byliśmy już wykąpani i przebrani w piżamy usiedliśmy w salonie. Tylko Kai’a i Yoku jak nie było tak nie ma. Popatrzyłam przez okno, siedzieli w ogrodzie na huśtawkach, rozmawiali się, śmiali. Jak para zakochanych. Mieli na to czas, na całe szczęście jutro mieliśmy wolne więc mogliśmy odpocząć i pospać dłużej niż zawsze. Zawsze zakładałyśmy, że wszystkie zespoły ciężko pracują by osiągnąć to co mają, ale nie wiedziałyśmy, że aż tak ciężko. Dopóki nie wstąpiłyśmy w szeregi EXO nie przekonałyśmy się, czym jest prawdziwy wysiłek. Ciągłe próby, nowe piosenki, treningi taneczne, koncerty, nagrania w radio, spotkania z fanami… Było ciężko, ale nie narzekałyśmy bo wiedziałyśmy, że wiele dziewczyn chciałoby być na naszym miejscu. Cała nasza czwórka była oczkami w głowach EXO, a szczególnie Suho, który zachowywał się jak ojciec bądź matka i opiekował się nami nawet gdy nie było takiej potrzeby. Uwielbiałam ich, nas dorm, treningi, koncerty i spotkania z fanami, to mnie uszczęśliwiało, ale nie tylko to. Była jeszcze jedna osoba dzięki której byłam szczęśliwa. Chanyeol. Mój najwspanialszy chłopak. Dzięki niemu stałam się o wiele silniejsza niż byłam, dzięki niemu wiedziałam co to miłość. Czekałam tylko na to, aż moje przyjaciółki w końcu dostrzegą to, że ktoś je kocha. Siedziałam sobie na kanapie w salonie otulona kocem z kubkiem herbaty. Minęło już sporo czasu od kiedy wróciliśmy do domu, dochodziła druga, więc większość leżała już w łóżkach i spała, a ja jak głupia czekałam na moją unni i zastanawiałam się czy im do cholery nie jest na tym dworze zimno. Z godziny na godzinę temperatura spadała, ale przecież nie będę ich na siłę wciągać do domu bo to nie ma sensu, skoro chcą razem posiedzieć, mam tylko nadzieję, że nie zmarzną. Gdzieś, kilka minut po trzeciej Yoku i Kai weszli do domu. Chłopak od razu udał się na górę, a moja przyjaciółka usiadła koło mnie, co z tego, że oczy same mi się zamykały, przecież nikt nie kazał mi na nich czekać, ewentualnie będę spać najdłużej z nich wszystkich, może jakoś odeśpię.
-Himeeeee – powiedziała Yoku patrząc na mnie.
-Unni, chcę spać – mruknęłam sennie ledwo otwierając oczy by na nią popatrzeć.
-Himeeeeeeee – powtórzyła potrząsając mną lekko. Wywróciłam oczami i usiadłam na kanapie, no tak, wcześniej na niej leżałam.
-Co? – odpowiedziałam patrząc na nią. Jeśli jutro będę chamska, zmęczona, wkurzająca i nie do życia, to zabijcie Yoku, to jej wina…
-Chciałam Ci podziękować – powiedziała z uśmiechem, mój mózg był już wyłączony, więc nie bardzo wiedziałam o co jej chodzi.
-Za co? – mruknęłam przecierając wciąż zaspane oczy
-Za to co mi powiedziałaś. Miałaś rację. Ja i Kai jesteśmy razem – powiedziała z uśmiechem.
To mnie momentalnie obudziło, co z tego, że praktycznie spałam, po męczącym dniu, moja przyjaciółka była ważniejsza od wszystkiego. Przytuliłam ją i uśmiechnęłam się jak głupia.
-Wiedziałam, że tak będzie, wiedziałam! Mówiłam Ci! – o mało co nie krzyczałam z radości, ale musiałam się opanować, bo przecież nie chciałam obudzić reszty zespołu, nie chciałam, żeby mnie zabili.
-Mówiłaś – powiedziała ściskając mnie jak jakiegoś misia. O mało co mnie nie udusiła.
-Zaraz mi dziewczynę udusisz – powiedział Chanyeol schodząc po schodach. Yoku momentalnie mnie puściła i zostawiła nas samych. Chanyeol wziął mnie na ręce i zaniósł do naszego pokoju.
-Nie powinnaś tyle siedzieć i czekać, Yoku mogła Ci rano powiedzieć, jak wygląda sytuacja – powiedział Chanyeol stawiając mnie na podłogę.
-Masz rację, ale wyobraź sobie, że Suho ma pewien problem, z którym sobie nie radzi, wychodzi gdzieś z domu i nie ma go, znika bez śladu, nie odbiera telefonu, a ty wiesz, że nie możesz mu pomóc nawet jeśli bardzo byś tego chciał. – odparłam
-Ale to nie to samo – mruknął zmęczony Chanyeol
-Martwiłbyś się o Suho? – zapytałam
-Oczywiście – odpowiedział bez zastanowienia.
-No właśnie, w obu przypadkach jest to troska o przyjaciela, więc wychodzi na to samo. A teraz idź spać – powiedziałam i położyłam się na łóżku.
Chwilę później już spałam. Miałam nadzieję, że następnego dnia uda mi się wyciągnąć z Yoku jak to się stało, że w końcu ona i Kai są razem.

sobota, 1 marca 2014

Heart Attack

Napisane, w sumie jestem zadowolona, ale mogłoby być lepiej. Zawsze tak mam, że coś mogło pójść lepiej, ale jest jak jest.
MARIKO, WITAMY W POLSCE.!
Tak, dzisiaj Mariko wylądowała w Polsce i cieszę się z tego faktu!
Music:
T.O.P - Turn It Up
G-Dragon - Hello Ft. Dara (2NE1)
Cóż więcej mówić, standardowo, dla was!
________________________________________


Obudziłam się następnego dnia rano, to wszystko było jak sen, to, że jesteśmy członkiniami Exo, to że wystąpiłyśmy wraz z Exo w Weekly Idol i to, że Chanyeol śpi sobie koło mnie…
Zaraz… Kurwa co?!
-Chanyeol pobudka – powiedziałam i potrząsnęłam nim energicznie. Nie siliłam się na to, żeby być delikatną, bo po co.
-Jeszcze pięć minut – mruknął chłopak. Tego było za wiele.
-Chanyeol co ty tu do cholery robisz? – powiedziałam wstając z łóżka, co nie było dobrym pomysłem ponieważ miałam na sobie tylko za dużą koszulkę sięgającą mi do połowy ud i bieliznę oczywiście.
Chłopak otworzył oczy i popatrzył na mnie ze smutkiem.
-Myślałem, że się ucieszysz – powiedział wstając z łóżka.
-Już mnie tu nie ma – dodał i wyszedł.
Co to do cholery było?! I co ja powinnam teraz z tym zrobić? Zaraz mnie cholera weźmie albo kurwica złapie. Poszłam za nim i złapałam go za rękę.
-Możesz mi powiedzieć, co ty do cholery odstawiasz? – zapytałam i zaciągnęłam go do pokoju, by nie budzić reszty domowników.
-Nic, po prostu dziwnie jest mi spać, kiedy nie ma Ciebie obok – powiedział gapiąc się na swoje kapcie.
-To nie mogłeś mi po prostu tego powiedzieć wczoraj, a nie pakować się do mojego łóżka? – zapytałam patrząc się na niego.
-Zastanów się Chanyeol, czego ty chcesz, od życia, ode mnie i od siebie. Bywają momenty kiedy traktujesz mnie jak swoją dziewczynę, a później udajesz, że mnie nie znasz i nic nas nie łączy. To boli – powiedziałam i wypchnęłam go z pokoju. Miałam ochotę powiedzieć coś jeszcze ale się powstrzymałam, nic mnie teraz nie obchodziło, miałam wszystko gdzieś. Jak ja nie lubię nie wiedzieć na czym stoję.
Westchnęłam i zamknęłam drzwi do mojego pokoju na klucz. Wzięłam czyste ubrania i poszłam pod prysznic. Szybko spod niego wyszłam, ubrałam się, pomalowałam i zeszłam na dół. Reszta domowników jeszcze spała, dzisiaj mieliśmy trochę wolnego po wczorajszym udanym nakręceniu weekly idol.
Zrobiłam sobie śniadanie i zjadłam je w spokoju. Po wykonanej czynności udałam się do pokoju i usiadłam na łóżku. Na stoliku obok zobaczyłam kartkę, tak, tą samą kartkę która mnie wczoraj zdziwiła, ale dzisiaj, już wiedziałam co z nią zrobić. Chwyciłam ją, wyjęłam z kieszeni komórkę i przepisałam numer z kartki na telefon po czym wcisnęłam przycisk „zadzwoń”. Po dłuższej chwili usłyszałam głos.
-Yeoboseyo – powiedział Jonghyun.
-Witaj, poprosiłeś Soomana, żeby przekazał mi kartkę z twoim numerem – powiedziałam szybko, nawet się nie przedstawiając, a niech sobie ma dylemat kto dzwoni.
-Ah, no tak, miło mi Cię słyszeć Hime – powiedział.
-Skąd wiedziałeś? – zapytałam patrząc gdzieś przed siebie, w sumie nie bardzo mnie to obchodziło skąd wiedział, ale nieważne.
-Mam dobrą pamięć do głosu, potrafię z zamkniętymi oczami zgadnąć kto do mnie mówi – odpowiedział. No to w sumie jedna rzecz, została już wyjaśniona.
-Posłuchaj, teraz mam trening, jeśli chcesz to wpadnij do SM, zobaczysz nasz trening, a później gdzieś wyskoczymy, co ty na to? – zaproponował. Musiałam to przez chwilę przeanalizować, ale wydało mi się, że to nie jest taki zły pomysł.
-No jasne, bardzo chętnie – odpowiedziałam.
-Będę czekał – powiedział Jonghyun i rozłączył się. Wyszłam z pokoju i udałam się wprost do pokoju Chanyeola. Zapukałam do drzwi i gdy usłyszałam ciche „proszę” weszłam do środka. Właściciel pokoju ucieszył się gdy mnie zobaczył.
-Wychodzę, idę spotkać się ze znajomym, nie wiem kiedy wrócę, przekaż dziewczynom jak się obudzą – powiedziałam i wyszłam. Nie czekałam nawet na jakiekolwiek jego słowo. Zeszłam na dół, ponieważ nasze pokoje mieściły się na górze, założyłam buty i wyszłam. Do siedziby SM miałam z naszego dormu jakąś godzinę jazdy samochodem, a na piechotę to wyszło by dużo dłużej więc zadzwoniłam do naszego kierowcy, po chwili pod dormem zaparkował samochód. Udałam się do samochodu, gdy siedziałam już w środku powiedziałam tylko
-Do siedziby SM poproszę – i włożyłam słuchawki do uszu. Od razu z mojego telefonu poleciała piosenka Exo, cóżby innego skoro jestem ich fanką i od niedawna członkinią Exo. Po godzinie byłam już pod siedzibą SM. Podziękowałam kierowcy i wysiadłam z samochodu. Weszłam do budynku i zastanowiłam się przez chwile, gdzie może być Jonghyun. Skoro mają trening… Sala w Chmurki!
Z uśmiechem na ustach udałam się w stronę tej sali. Gdy już znalazłam się pod drzwiami otworzyłam je cicho, żeby nie przeszkadzać chłopakom. Gdy weszłam do sali zauważyłam, że ćwiczą nowy układ i żaden z nich nawet nie zauważył, że weszłam. Usiadłam pod ścianą i przyglądałam im się. Ich ruchy były synchroniczne, a w ich tańcu nie było mowy o pomyłce. Kiedy piosenka się skończyła, jeden z lśniących w końcu zauważył moją obecność.
-Panowie, mamy gościa – powiedział Etamin uśmiechając się do swoich kolegów z zespołu.
-Hime, nawet nie zauważyłem, kiedy weszłaś – powiedział Jonghyun uśmiechając się do mnie. Nie powiem, uśmiech miał całkiem ładny, ale to nie to samo, co Chanyeol.
-Jestem jak ninja, nikt nie wie, kiedy się pojawiam i kiedy znikam – powiedziałam z uśmiechem. SHINee zaśmiali się tylko. Wstałam z podłogi i ukłoniłam się, a następnie przedstawiłam, po chwili chłopaki zrobili to samo.
-Skończyliśmy już trening, poczekaj, przebiorę się i możemy iść. – powiedział Bling z uśmiechem. Kiwnęłam tylko głową i znów usiadłam pod ścianą. Dziesięć minut później Jong był już gotowy do wyjścia. Powiedział tylko liderowi, że wróci późno. Pięć minut później spacerowaliśmy już uliczkami stolicy.
-Po co to wszystko? – zapytałam patrząc na niego.
-To, że zostawiłem Ci swój numer? – zapytał Jonghyun patrząc przed siebie z uśmiechem.
-Widzisz, Suho jest moim przyjacielem i opowiada mi o tym co dzieje się w dormie Exo, oczywiście nie mówi mi o wszystkim, bo po pierwsze, ja nie chcę wiedzieć wszystkiego, a po drugie Suho nie chce mi mówić o wszystkim. Dowiedziałem się od mojego przyjaciela, że jeden z członków Exo jest w tobie zakochany – powiedział Jonghyun.
-Chanyeol – to było raczej stwierdzenie niż pytanie.
-Ja i Suho ukartowaliśmy to wszystko, Chanyeol mnie nie lubi, a kiedy zobaczy mnie w twoim towarzystwie, wścieknie się i może w końcu wpadnie mu do tej pustej głowy, że powinien przestać się wahać co czuje i powinien powiedzieć Ci w końcu co czuje – wyjaśnił Jonghyun. Było to dla mnie dziwne, ale nie miałam im tego za złe, chcieli w końcu zrobić tylko dobry uczynek, chcieli pomóc Chanyeolowi.
-Rozumiem – powiedziałam uśmiechając się lekko.
-Nie jesteś zła? – zapytał Bling
-Nie, jasne, że nie. Nie mam o co być zła. Ta cała sytuacja z niezdecydowanym Chanyeolem mnie denerwuje, nawet mu to dzisiaj wytknęłam, ale nie wiem czy cokolwiek do niego trafiło – westchnęłam.
-Spokojnie, nasz plan powinien się udać, więc nie masz się o co martwić – oznajmił mi Jonghyun.
-Masz ochotę na bubble tea? – zapytał patrząc na mnie. Kiwnęłam tylko głową i udaliśmy się po buble tea.

*Narracja trzecio osobowa, pokój Suho, dorm Exo.*
Chanyeol delikatnie zapukał do drzwi pokoju lidera. Całe Exo już nie spało, od wyjścia Hime minęły dwie godziny, a on, Chanyeol zachodził w głowę z kim wyszła i po co. Zazdrość? Sam nie wiedział, starał się o tym nie myśleć, obiecał sobie, że więcej się nie zakocha, bo po ostatnim związku o mało co nie wylądował w szpitalu, ale stało się, zakochał się i to po uszy.
Gdy usłyszał „proszę” wszedł do pokoju i usiadł na łóżku.
-Chanyeol, znów ty. Przy tobie czuję się jak ksiądz w konfesjonale, który słucha grzechów swoich parafian – zaśmiał się starszy.
-Hyung, ja już nie wiem co mam robić – powiedział Chanyeol.
-Boję się, cholernie się boję, że coś wyjdzie nie tak, że popełnię jakiś błąd i wszystko się skończy – dodał załamany chłopak.
-Boisz się, że ona zrani Ciebie, czy tego, że ty zranisz ją? – zapytał Suho patrząc na młodszego kolegę z zespołu.
-Chyba obu tych rzeczy się boję. Wiesz dobrze, jak się mój ostatni związek skończył – odpowiedział młodszy.
-Wiem, ale nie bój się, chyba nie masz czego – nagle starszemu zadzwonił telefon.
-Wybacz na chwilę – lider odebrał telefon nawet nie patrząc wcześniej na wyświetlacz.
-Jonghyun, jak dobrze, że dzwonisz – powiedział Suho.
Jonghyun, osoba której Chanyeol z całego serca nie lubił, sam tak naprawdę nie wiedział za co, Bling po prostu działał mu na nerwy samym tym, że istniał.
-Spotkałeś się z Hime! No coś ty, naszą Hime? – zapytał Suho do telefonu.
Tego dla Chanyeola było za wiele, nie był sobie w stanie wyobrazić tego, że ktoś inny oprócz niego samego zbliży się do Hime, że Hime może kogoś pokochać. Chanyeol potrząsnął głową żeby odepchnąć od siebie tę myśl.
-Dobra, spoko, cieszę się, że ją odwieziesz, w sumie zacząłem się już martwić a Sooman powiedział, że mają jeszcze raz nagrać singiel i najlepiej dzisiaj bo ludzie od przerabiania wokalu tak przerobili tą piosenkę, że nie da się jej słuchać, a jeszcze zgubili oryginalną wersję. – Suho cały czas mówił nie patrząc nawet na Chanyeola. Lider w końcu zakończył swoją rozmowę telefoniczną i popatrzył na młodszego.
-Jeśli nie wiesz, co masz zrobić, to dobrze Ci radzę, żebyś szybko podjął decyzję, bo ktoś może Ci ją sprzątnąć sprzed nosa, a tego byś chyba nie chciał. Pomyśl sobie, chciałbyś patrzeć jak jest szczęśliwa z innym a tak samo mogłaby być szczęśliwa z tobą? – Chanyeol wreszcie wszystko zrozumiał, przynajmniej miał taką nadzieję. Wiedział już też, co powinien zrobić i uświadomił sobie, jakim wielkim jest idiotą, że nie zrobił tego wcześniej.
-Dziękuję Suho – powiedział i wstał, po czym udał się w stronę drzwi które otworzył.
-Pamiętaj młody, masz godzinę! – krzyknął za nim Suho. Godzina, dla jednych tak dużo, dla innych tak mało.

*Powrót do poprzedniej narracji*
Gdy już wyszliśmy z lokalu gdzie sprzedawali bubble tea, długo spacerowaliśmy, rozmawialiśmy i śpiewaliśmy co jakiś czas.
-Robisz to tylko po to, żeby Chanyeol uświadomił sobie, że coś do mnie czuje? – zapytałam wciągając przez rurkę ostatnie pękające bomby malinowe. (kto pił bubble tea, ten będzie wiedział o co chodzi – Dop. Aut.)
-Nie, nie tylko, chciałem Cię lepiej poznać. Suho często opowiada o tobie, Fati, Yoku i Mariko. Jak to on stwierdził, wniosłyście do dormu Exo coś czego im brakowało. Wniosłyście cieszenie się z głupot, częste śmianie się z niczego i dużo szczęścia – uświadomił mnie Jonghyun.
-To miłe, że Suho tak o nas mówi – stwierdziłam z uśmiechem. Spacerowaliśmy jeszcze długo, gdzieś około osiemnastej znaleźliśmy się pod siedzibą SM. Jonghyun zaproponował, że mnie odwiezie, a ja nic nie odpowiedziałam tylko zgodziłam się kiwnięciem głowy. Wsiedliśmy do jego samochodu, chłopak przekręcił kluczyk i parę sekund później byliśmy już w drodze. Gdy podjechaliśmy pod dorm byłam zmęczona, ale pozytywnie zmęczona. Wysiadłam z samochodu, uprzednio dziękując za udany dzień i weszłam do domu w którym słychać było rozmowy, śmiechy, śpiewanie itp.
-Wróciłam! – krzyknęłam gdy zdjęłam buty, zdziwiło mnie to, że nikt nie zainteresował się moim powrotem, ale wzruszyłam tylko ramionami i udałam się do pokoju. Weszłam do mojego małego królestwa i położyłam się na łóżku. Włożyłam słuchawki do uszu i zamknęłam oczy. Zmęczenie dawało mi się we znaki, w końcu z Jonghyunem przeszliśmy dzisiaj kilka kilometrów. Przez całe pół godziny leżałam na łóżku żeby trochę odpocząć po czym wyszłam z pokoju i udałam się na dół do kuchni. Zdziwiło mnie, że w domu jest tak dziwnie cicho i pusto. Zrobiłam sobie jakieś standardowe kanapki, zjadłam je i poszłam sprawdzać czy w domu jest ktoś poza mną. Wchodziłam do wszystkich pokoi po kolei, nikogo nie było, wszyscy gdzieś wybyli. Gdy zapukałam do pokoju Chanyeola usłyszałam ciche „proszę”. Weszłam do środka i popatrzyłam na chłopaka.
-Gdzie reszta? – zapytałam zamykając za sobą drzwi.
-Poszli na wspólny obiad a potem do kina na jakieś ckliwe komedie romantyczne – odpowiedział chłopak nawet na mnie nie patrząc.
-Dlaczego z nimi nie poszedłeś? – zapytałam siadając ostrożnie na jego łóżku.
-Bo gdy wychodzili, to spałem, a Suho zostawił tylko informacje, że wychodzą i nie będzie ich do wieczora – Chanyeol odpowiadał na moje pytania.
-Rozumiem – powiedziałam, wstałam z jego łóżka i ruszyłam w stronę drzwi.
-Jak randa z Jonghyunem? – zapytał. W jego głosie nie było żadnych emocji.
-To nie była randa, tylko spotkanie koleżeńskie. Jonghyun nie jest w moim typie, fakt faktem rozmawiało nam się dobrze, ale on nie jest tobą – powiedziałam i otworzyłam drzwi by wyjść z jego pokoju, jednak nie było mi to dane. Chanyeol złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie. Staliśmy twarzą w twarz.
-Co masz na myśli mówiąc, że on nie jest mną? – zapytał patrząc w moje oczy. Bez szpilek czułam się przy nim jak krasnoludek.
-Po prosu, on nie jest tobą, czyli chłopakiem w którym się zakochałam, którego pokochałam za uśmiech, poczucie humoru, charakter – powiedziałam prosto z mostu.
-Ale ty z każdym dniem nabierasz do mnie dystansu. Mogłeś tylko nie prosić mnie, żebym Cię pocałowała, nie robiłabym sobie nadziei, że między nami może być coś więcej niż przyjaźń – dodałam wyrywając rękę z jego uścisku.
-Ty nie wiesz, czego chcesz Park Chanyeol, a ja nie jestem niańką, nie będę Ci tego uświadamiać i Cię niańczyć – chciałam odwrócić się i wyjść z jego pokoju, ale Chanyeol zabrał głos.
-Wiem, czego chcę. Chcę Cię uszczęśliwiać, chcę Cię chronić i kochać, tak Hime, kocham Cię. Nie chciałam dopuścić do siebie tej myśli, bo już kiedyś zostałem skrzywdzony, bałem się, że ty mnie skrzywdzisz, ale co gorsze, bałem się, że to ja skrzywdzę Ciebie – powiedział Chanyeol.
-Dzisiaj, gdy dowiedziałem się, że wyszłaś z Jonghyunem przestraszyłem się, że ktoś inny mógłby Cię uszczęśliwić, a nie ja. Gdy sobie wyobraziłem Ciebie, w jego objęciach uświadomiłem sobie, jakim jestem tchórzem, że nie powiedziałem Ci tego wcześniej – powiedział siadając na łóżku i sadzając mnie koło siebie.
-Przepraszam, że się tak zdystansowałem – dodał ma końcu.
-Park Chanyeol, stanowczo za dużo mówisz – zaśmiałam się.
-Wybacz, mam słowotok – powiedział i przytulił mnie do siebie.
-Kocham Cię Hime – dodał z uśmiechem.
-Ja Ciebie też kocham, pabo –odpowiedziałam i pocałowałam go delikatnie.
Resztę wieczoru spędziliśmy na kanapie oglądając dramy i programy telewizyjne. Około 22 do domu wróciła reszta zespołu, ale nas to już nie obchodziło, ponieważ leżeliśmy w moim pokoju, w jednym łóżku. Objęci i szczęśliwi zasnęliśmy.

piątek, 28 lutego 2014

Miracles In December

ROZPIERA MNIE DUMA!
Podoba mi się ten rozdział, bo chyba udało mi się napisać w nim wszystko to co chciałam w nim zawrzeć. Jest godzina 00:46 oczy mi się same zamykają, ale jestem dumna.
SHINee - Password
SHINee - Obsession
Rain - La Song <3
SHINee - Love Like Oxygen
SHINee - 1000 years always by your side - Dla Yoku, to po prostu tysiąc <3

Standardowo, dla was.
_________________________


Całe dwa tygodnie spędziliśmy na Jeju, czasami całymi dniami nic nie robiliśmy, tylko leżeliśmy na plaży opalając się, a czasami wygłupialiśmy się idąc do centrum handlowego po jakieś ciuchy czy coś. Chłopaki nie oszczędzali na nas pieniędzy nawet jeśli tłumaczyliśmy im, że niczego nie potrzebujemy, lub, że same możemy za siebie zapłacić. Oni nie uznawali odmowy i zawsze wychodziło tak, że to oni wyjmowali pieniądze gdy byliśmy przy kasie. Najbardziej rozpieszczali nas liderzy, co było dość dziwne, i czułam, że coś się szykuje, ale nie chciałam nic przewidywać i na nic się nastawiać, żeby się nie zawieść. Przez dwa tygodnie dużo czasu spędzałam z Chenem i Baekhyunem, ponieważ chciałam nauczyć się śpiewać. Fati często uczyła się sztuk walki od Tao, Yoku szlifowała swój taniec pod czujnym okiem Kaia a Mariko i Sehun po prostu byli sobą, cóż więcej powiedzieć, wakacje się udały. Ostatniego wieczoru na Jeju wypuściliśmy w powietrze szesnaście pięknych lampionów, efekt końcowy gdy wypuściliśmy je w powietrze był niesamowity. Ja i dziewczyny, bałyśmy się, że po powrocie do Korei wszystko się zmieni, że nie będziemy widywały chłopaków już tak często przez ich treningi i koncerty, ale nikogo za to nie obwiniałyśmy, przecież muszą jakoś zarabiać na siebie i swoje rodziny. Siedziałam w pokoju z Chanyeolem i pakowałam ostatnie rzeczy do walizek, tak, z jednej zrobiły się dwie, ponieważ liderzy tak nas rozpieszczali, że wrócę do Korei z podwójną ilością ciuhów tak jak reszta dziewczyn.
-Jutro o czwartej mamy samolot, kilka godzin później będziemy w Korei, a wy po przylocie macie trening, więc się pewnie nie zobaczymy – powiedziałampatrząc na niego.
-Nie bądź tego taka pewna – powiedział z błyskiem w oku. Zaczynam się go bać i to poważnie. Gdy byłam już spakowana poszłam do łazienki wziąć prysznic, przebrałam się w piżamę, wyszłam z łazienki i położyłam się na łóżku.  Mój sen nie trwał długo, tak samo jak reszty Exo i dziewczyn bo wszyscy musieliśmy wstać o 2:30 żeby zdążyć na samolot. Niechętnie wstałam z łóżka, poszłam się ubrać i pomalować, bo przecież nie mogę wyglądać jak jakaś pokraka, poza tym lepiej czułam się w makijażu. Około trzeciej nad ranem siedzieliśmy już w busie o o 3:30 byliśmy na lotnisku. Przeszliśmy przez odprawę i czekaliśmy aż samolot wystartuje i będziemy już w powietrzu. Każde z nas było tak niewyspane, że marzyliśmy tylko, żeby oprzeć głowy na oparciach foteli i zamknąć oczy, w słuchawkach mając ulubioną muzykę. Oczywiste jest to, że jeśli wcześnie się wylatuje, to odsypia się w samolocie. Gdy wystartowaliśmy nie mogłam zasnąć, zresztą nie tylko ja. Zauważyłam, że moje przyjaciółki również nie śpią. Kiwnęłam głową na znak, żebyśmy przeszły do sąsiadującej kabiny gdzie jest barek, kawa i takie tam. W końcu to prywatny samolot Exo, więc jest dość ekskluzywny. Zrobiłam sobie i Yoku kawę i usiadłam w fotelu.
-To było ekstra – powiedziała zadowolona Yoku
-Tylko przez to, że głupia Hime, nie patrzy przed siebie i przez to wpadła na Chanyeola – zaśmiała się Fati.
-Ja wiem, że poziom mojego zboczenia, jest wyższy od poziomu mojego IQ, ale to nie znaczy, że wcale nie mam IQ – zaśmiałam się. Przestałam się przejmować ich głupimi żartami, niech sobie mówią co chcą, ja i tak mam to gdzieć.
-Czy wam też któryś z członków Exo proponował, że z wami tak dla zabawy pośpiewa? – zapytała Mariko.
-Tak, ja śpiewałam przez pięć dni z Chenem i Baekhyunem – odpowiedziałam
-Ja z D.O – odpowiedziała Fati
-Ja z Xiuminem – powiedziała Yoku
-Ja sobie śpiewałam z Suho – wyjaśniła Mariko.
-Nie uważacie, że to przynajmniej dziwne? – zapytała Yoku patrząc na nas. Jakby się nad tym przez chwilę zastanowić, to ta sytuacja wydawała się dość dziwna, ale przecież mogliśmy robić to tylko dla zabawy.
-Nie rozumiem po co, doszukujecie się w tym jakiegoś większego sensu – powiedziała Fati patrząc na nas.
-Zrobili to dla zabawy, nie wiem jak wy, ale ja bawiłam się świetnie, dzięki temu też uwierzyłam w siebie i swój głos, mogę śpiewać tak wysoko jak jeszcze mi się nie marzyło – dodała z uśmiechem.
-Racja, nie ma co analizować ich zachowania, no błagam was, była fajna zabawa – powiedziałam z uśmiechem na co dziewczyny przyznały mi racje. Najmiej wypowiadała się nasza liderka Yoku.
-Co jest? – zapytałam się jej patrząc na nią.
-Nic, wszystko jest ok., po prostu jestem przemęczona. Sama wiesz, że normalnie mało śpie, a jeszcze będąc tutaj… Jakoś mój organizm nie mógł się do tego przyzwyczaić. Jak wrócimy do Korei, to będzie znacznie lepiej – powiedziała z uśmiechem popijając kawę którą jej zrobiłam.
-No tak, zawsze sypiałaś po trzy, cztery godziny – powiedziałam z lekkim uśmiechem. Gadałyśmy jeszcze długo, każda opowiadała jak się u niej układa z poszczególnymi członkami Exo. Na Jeju nie miałyśmy czasu na takie pogaduszki, więc trzeba było to nadrobić. Chłopaki spali, więc mogłyśmy sobie porozmawiać, a nawet jeśli by nie spali, to przecież zawsze możemy rozmawiać po polsku tak żeby nas nie zrozumieli.
-Powiem wam, że Xiumin jest dość zabawny. Jak razem śpiewaliśmy, to często się wygłupiał przez co nie mogłam się na niczym skupić. – powiedziała z uśmiechem
-Za to Suho był aż za bardzo skupiony, jakby od tego zależała jego dalsza kariera albo życie – powiedziała Mariko z lekkim uśmiechem.
-Ale nie było źle, często wybuchaliśmy śmiechem – dodała.
-D.O robił wszystko, żebym nie czuła się niekomfortowo, starał się wszystko jak najlepiej mi tłumaczyć i robił wszystko by wychodziło mi to śpiewanie jak najlepiej – powiedziała Fati.
-Jezu, wy to miałyście jeszcze spoko, ale Chen i Baekhyun to tyrani śpiewania. Wszystko dokładnie tłumaczyli, ale jak coś mi wychodziło źle to było tylko „śpiewaj przeponą”, „źle, jeszcze raz” – zaśmiałam się, dziewczyny również się śmiały.
-Może oni coś planują względam nas –wypaliła Mariko.
-Ja bym się nie napalała, bo jeszcze sobie zaczniemy wyobrażać niewiadomo co, a potem nic z tego nie będzie – powiedziała Yoku. W stu procentach się z nią zgadzałam, nie ma co się napalać, bo jeszcze zaczniemy sobie coś wymyślać, będzie fajnie bo w marzeniach to wszystko fajnie wygląda, a w rzeczywistości nic z tego nie wyjdzie i będzie porażka.

Wreszcie po jakimś czasie, wylądowaliśmy w Korei, szczerze mówiąc stęskniłam się za Seoulem i życiem tutaj. Pełnymi od samochodów ulicami i ludźmi spieszącymi się do pracy. Wakacje były przyjemne fakt faktem, ale przyzwyczaiłam się już do tej pięknej i niesamowitej stolicy Korei Południowej. Gdy już zabraliśmy swoje walizki z lotniska i wyszliśmy z budyku przed którym stały dwa samochody Suho zabrał głos.
-Jednym samochodem pojadą dziewczyny do domu, a drugim my na trening – gdy to powiedział Exo było niezadowolone, ale nie ma się czemu dziwić, dwa tygodnie słodkiego lenistwa, a od razu po powrocie męczący trening. Nie chciałyśmy się z nimi żegnać, ale przwidywałyśmy, że po powrocie tak będzie, że będą mieli dla nas miej czasu, albo, że nie będą mieli go w ogóle, więc jakoś tak specjalnie nie nażekałyśmy, bo przecież spędziłyśmy z nimi dwa tygodnie, a nie każdy ma taką okazję. Wraz z dziewczynami pożegnałyśmy się z Exo i wsiadłyśmy do samochodu.
-No i wielkie marzenie spędzania czasu z Exo się skończyło – mruknęła niezadowolona Mariko.
-Nie będzie tak źle, poza tym, przypominam wam, że my też mamy pracę i musimy do niej wrócić – oświeciła nas Yoku.
No właśnie, miałyśmy pracę, to, że na dwa tygodnie zamknęłyśmy nasze studio taneczne, to nie oznaczało, że do niego nie wrócimy, przecież my też musimy jakoś na siebie zarabiać, bo przecież trzeba płacić rachunki i mieć za co jeść.
-Spoko, jesteśmy gotowe, żeby wrócić do pracy  - oświadczyła Mariko z uśmiechem
-Hwaiting! – krzyknęła pełna radości Fati.
Przez całą drogę do domu śmiałyśmy się, wygłupiałyśmy i wspominałyśmy wakacje na Jeju. Gdy dotarłyśmy do domu, zastałyśmy nasze mieszkanie w takim stanie w jakim je zostawiłyśmy.
-Jak dobrze być we własnym pokoju – powiedziałam kładąc walizki na łóżku. Teraz wystarczyło się tylko rozpakować. Ta czynność nie zajęła mi wiele czasu, po godzinie wszystko miałam już rozpakowane. Weszłam do kuchni i zobaczyłam, że Yoku gotuje obiad.
-Królowa tofu znów w kuchni – zaśmiałam się siadając przy stole.
-Dzisiaj tofu nie będzie! – odpowiedziała ze śmiechem.
-Jak to nie będzie?! – zapytałam udając rozczarowaną. Nie żebym miała coś do sera tofu, ale Yoku tak często używa go w kuchni, że już mi się przejadł, i chyba nie tylko mi.
-Normalnie, jakoś nie mam ochoty na tofu – stwierdziła wzruszając ramionami. Dziwiło mnie jej zachowanie.
-Unni, co się dzieje? – zapytałam.
-Teraz nie wykręcisz się tym, że jesteś przemęczona, nie ze mną te numery – dodałam cały czas na nią patrząc.
-Nie za bardzo wiem, na czym stoję w stosunkach z Kaiem – powiedziała siadając naprzeciwko mnie.
-Nie przejmuj się, mam to samo z Chanyeolem. Niby czasami zachowujemy się jak para, a chwilę później Chanyeol nabiera do mnie dystansu, nie wiem dlaczego – powiedziałam wzruszając ramionami.
-Może z nimi tak po prostu jest, że albo nie wiedzą czego chcą, albo boją się okazywać uczucia i o nich mówić – powiedziała Mariko opierając się o futrynę w drzwiach. Ta kobieta to ma pomysły.
-Możliwe, albo po prostu, co jest jeszcze gorsze nie zależy im, albo jest fajnie tylko na chwilę, a później się nas pozbędą – mruknęła Yoku.
-Wątpię. Właśnie dostałam smsa od Tao, że czwórka z nich po nas za godzinę przyjedzie, bo jest jakaś ważna sprawa, tylko nie napisał kto z nich przyjedzie – powiedziała Fati wymijając Mariko.
-Jakby chcieli się nas pozbyć, to by tutaj nie przyjeżdżali, wręcz przeciwnie, usunęli by nasze numery i już – powiedziałam uśmiechając się do Yoku.
-Nie ma się co przejmować dziewczyny, damy sobie z nimi radę, wystarczy się nie przejmować, i nie wyobrażać sobie zbyt wiele – powiedziała Mariko.
Uwielbiałam właśnie to, że siadamy razem, rozmawiamy na poważne tematy i wyciągamy z nich wnioski.
-Cieszę się, że was mam – powiedziała Yoku uśmiechając się i przytulając nas wszystkie
-Ooooooo, to takie słodkie – powiedziałyśmy we trzy tuląc Yoku.
-A teraz serio, skoro chłopaki mają tu być za godzinę, to trzeba się ogarnąć, ruszcie się – powiedziała Yoku i klasnęła w ręce. Zjadłyśmy obiad który zrobiła Yoku i udałyśmy się do swoich pokoi żeby się ogarnąć. Wzięłam szybki prysznic, ubrałam się, wysuszyłam włosy , pomalowałam się i byłam już gotowa na wszystko, ale nie przewidziałam co ma stać się trochę później.
Po godzinie usłyszałyśmy dzwonek do drzwi i ciche otworzenie ich. Członkowie Exo mieli zwyczaj nie czekać na słowo „proszę” tylko wchodzić do środka. Siedziałyśmy we cztery w kuchni gdy nagle w tym samym pomieszczeniu znaleźli się Chen, Xiumin, D.O i Suho.
-Cześć! – powiedzieli równo z uśmiechami. Raczej spodziewałyśmy się Chanyeola, Sehuna, Kaia i Tao, no ale nie zawsze ma się to, czego się chce prawda?
-Cześć – odpowiedziałyśmy z uśmiechami na twarzach. Zawsze jaki widziałyśmy członków Exo uśmiechałyśmy się od ucha do ucha.
-mamy dla was niespodziankę – powiedział Suho i cała czwórka zawiązała nam oczy. To było dziwne, ale żadna z nas nie protestowała. Wyszliśmy z mieszkania, któryś z chłopaków zamknął drzwi, zaprowadzili nas do windy a potem do samochodu. Jechaliśmy dość długo, szczerze mówiąc, nie jestem w stanie powiedzieć dokładnie jak długo. Po jakimś czasie samochód zatrzymał się. Wysiadłyśmy z niego, z pomocą chłopaków oczywiście, bo gdybyśmy miały same wysiąść to pewnie skończyłoby się na tym, że po prostu wszystkie cztery leżałybyśmy na ziemi z tego względu, że mamy związane oczy.
Na dworze było zimno, dobrze, że każda z nas zaopatrzyła się w bluzę przed wyjściem, niestety ja nie pomyślałam, że może być tak zimno i założyłam na siebie krótkie spodenki. Brawo Hime, należy mi się nagroda za brak jakiegokolwiek mózgu. Po chwili poczułam, że jest coraz cieplej, chyba weszliśmy do jakiegoś budynku. Wsiedliśmy do windy i po kilku piętrach wysiedliśmy z niej. Po chwili usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi, weszliśmy do jakiegoś pokoju. Chłopaki odczekali chwilę zanim zdjęli nam te głupie chustki z oczu, a gdy to w końcu zrobili przed nami ukazała się sylwetka prezesa SM siedzącego wygodnie na krześle przy biurku. Wszystkie cztery ukłoniłyśmy się głęboko i przywitałyśmy.
-Zapewne nie wiecie dlaczego się tutaj znajdujecie? – zapytał prezes patrząc na nas.
-Nie, niestety nie zostałyśmy poinformowane. Panowie z Exo powiedzieli nam tylko, że mają dla nas niespodziankę – odpowiedziała Yoku. Była naszą liderką, więc to ona zabierała głos w takich dziwnych i niekomfortowych sytuacjach.
-Gdy zobaczyłem jak tańczycie z moim zespołem na scenie, byłem oczarowany, ale jak wiecie, taniec to nie wszystko prawda? – zapytał Sooman z uśmiechem.
-Ne – odpowiedziałyśmy równo tak, jakbyśmy to kiedyś ćwiczyły.
-Dlatego chłopaki zabrali was na Jeju, była to forma podziękowania, ale też sprawdzenia was. Każda z was, przez kilka dni śpiewała sobie z jednym, bądź tak jak w przypadku Hime z dwoma członkami Exo. Chciałem was przetestować pod względem waszego głosu – wyjaśnił Sooman. What The Fuck?!
-A teraz chciałbym usłyszeć, jakie są skutki tego treningu. Suho, mógłbyś nam opowiedzieć jak Ci się trenowało z Mariko? – dodał prezes
-Na początku nie traktowała tego poważnie, nie dziwię jej się, ale gdy zaczęliśmy śpiewać, okazało się, że ma głos, ale nie umie się nim posługiwać, dlatego nasze treningi były intensywne i udało mi się uwolnić prawdziwą siłę głosu Mariko – wyjaśnił Suho. Byłam pod wrażeniem, nigdy w życiu nie słyszałam by ktoś używał takich słów na temat moich przyjaciółek.
-D.O a jak było u Ciebie? – zapytał Sooman.
-Na początku było bardzo ciężko. Fati w ogóle nie wierzyła, że może i umie śpiewać. Najpierw musiałem ją trochę dowartościować, a później jak już zaczęła śpiewać, okazało się, że umie, ale nie ma warsztatu. Starałem się wytłumaczyć jej jak to wszystko prosperuje, skąd bierze się dźwięk i myślę, a wręcz jestem pewny, że mi się udało – odpowiedział D.O uśmiechając się jak idiota. Zaczęłam się bać, co ma do powiedzenia Chen na mój temat „nie ma talentu, jest beznadziejna i w ogóle się do niczego nie nadaje” – tak właśnie myślałam.
-Xiumin, twoje odczucia? – zapytał Sooman
-Wydaje mi się, że tu było dość prosto. Yoku zdawała sobie sprawę z tego, że umie śpiewać, i wiedziała też, że potrzebuje w tym temacie nauki od kogoś doświadczonego. Uważnie słuchała i gdy coś jej nie wychodziło powtarzała to do momentu, aż jej wyjdzie. Jestem zadowolony z efektów naszej pracy – powiedział Xiumin uśmiechając się do mojej przyjaciółki.
-Chen, twoja ocena? – powiedział prezes.
-Ja i Baekhyun również mieliśmy dość prostą sprawę. Hime, tak samo jak Yoku zdawała sobie sprawę z tego, że umie śpiewać, ale nie ma odpowiedniego warsztatu. Uważnie słuchała i bardzo się starała. Gdy mówiliśmy jej, że coś jej nie wychodzi, ona nie obrażała się na nas, a wręcz była zadowolona z krytyki, dlatego jestem zadowolony – powiedział Chen i przytulił mnie lekko. Wszystkie cztery byłyśmy w niemałym szoku. Wszystko to było ukartowane, to jeszcze można znieść, jeśli nie zrobią z tym dziwnych rzeczy, ale żadna z nas nie spodziewała się, że będzie poddana ocenie i że ta ocena będzie pozytywna. Prezes SM wyciągnął z szuflady cztery kopie takiego samego pisma.
-Dałyście ładny pokaz na scenie tańcząc wraz z moim zespołem, gdy miałyście brać lekcje śpiewu poradziłyście sobie doskonale. Chciałbym, abyście od dnia dzisiejszego zostały członkiniami Exo – powiedział Sooman. Wbiło nas w ziemię, żadna z nas nie wiedziała co ma powiedzieć, przecież nie przeszłyśmy okresu trainee, nie byłyśmy nawet na żadnych castingach….
Jako pierwsza z nas krok po umowę zrobiła Fati. Zaczęła ją analizować, przeczytała ją trzy razy i podpisała po czym odłożyła na biurku prezesa. Druga była Mariko, zrobiła wszystko identycznie jak Fati. Zaraz za Mariko zrobiła to Yoku. Tylko ja wahałam się najdłużej.
-Hime – szepnęła Yoku patrząc na mnie. Zawsze robiłyśmy wszystko razem, byłyśmy przyjaciółkami, łączyło nas tak wiele jak dzieliło, ale mimo wszystko przyjaźniłyśmy się. Popatrzyłam na moje przyjaciółki i na czterech członków Exo. Byłam pewna tego co chcę zrobić. Wzięłam umowę z biurka, przeczytałam ją dokładnie trzy razy i podpisałam z uśmiechem a po chwili odłożyłam ją na biurko.
-Suho, Xiumin, D.O, Chen, możecie wyjść – powiedział Sooman do naszych kolegów z zespołu.
-Mam do was dziewczyny jeszcze jedną sprawę – powiedział prezes.
-Exo niedługo wypuszcza nowy album, i oczywiście najpierw zostanie wypuszczony singiel. Chciałbym przetestować was i dowiedzieć się, której z was najlepiej pójdzie by zaśpiewać z dwójką z członków Exo ten singiel, jest to jedna z niewielu piosenek której nie nagra całe Exo, macie pół godziny żeby się przygotować, oczywiście możecie wybrać sobie język, w którym zaśpiewacie, Chiński i Koreański. – Sooman wyjął z szuflady osiem kopii z tekstem. Cztery były po chińsku, cztery po koreańsku. Tylko ja, jako jedyna wzięłam tekst chiński. Co to dla mnie za problem, nauczę się, przecież znałam chiński, nie będzie źle. Każda z nas była w osobnym pokoju byśmy mogły się skupić. Miałyśmy podkład i słowa a na przygotowanie się, miałyśmy pół godziny. Od razu zabrałam się za robotę. Tekst wcale nie był trudny, tylko odpowiednio wejść w podkład i było z górki. Po czterdziestu pięciu minutach, ktoś zapukał do pokoju. To był Sooman, i Kim Jonghyun… Tak, Kim Jonghyun z SHINee.
-Gotowa? – zapytał prezes. Kiwnęłam głową i zaczęłam śpiewać. Oczywiście tekst musiałam znać na pamięć, bo śpiewanie z kartki było trochę kiepskim pomysłem. Gdy już odśpiewałam piosenkę wraz z Jonghyunem i Soomanem udaliśmy się do biura w którym byłyśmy wcześniej.
-Przesłuchałem was wszystkie – powiedział Sooman.
-Ale poprosiłem Jonghyuna by to on wybrał która z was była najlepsza, nie chciałem żebyście pomyślały, że którąś z was faworyzuję – dodał nasz prezes.
-Moim zdaniem, najlepsza jest Hime. Jest pewna swojego głosu i swoich umiejętności. Wybaczcie mi dziewczyny, wy też śpiewacie świetnie, ale po prostu uważam, że Hime najbardziej się do tego nadaje – powiedział Jonghyun uśmiechając się lekko, po chwili już go nie było w gabinecie.
-Dobrze, w takim razie Hime zaśpiewa wraz z chłopakami, a resztę piosenek na płyte nagracie już wszyscy razem – powiedział prezes. To było dziwne, wcale nie chciałam wygrać, ja po prostu zaśpiewałam.
-Spakujcie swoje rzeczy, zamieszkacie wraz z całym Exo w nowym dormie – oznajmił prezes. Byłam zadowolona z takiego obrotu spraw, lubiłam spędzać czas z Exo. Wszystkie popatrzyłyśmy na prezesa.
-Coś jeszcze? – zapytała kulturalnie Yoku.
-Za trzy dni Weekly Idiol, przygotujcie się jakoś, bo od teraz należycie do Exo – odpowiedział na pytanie Sooman. Kiwnęłyśmy głowami i zaczęłyśmy się zbierać do wyjścia. Dziewczyny już wyszły gdy ja zostałam zatrzymana przez Sooman.
-Hime, jeszcze jedna sprawa – powiedział prezes.
-Jonghyun prosił mnie, żebym Ci to przekazał – dodał i podał mi jakąś kartkę.
Kiwnęłam tylko głową, wzięłam od niego kartkę, schowałam ją do kieszeni i wyszłam z biura. Przed drzwiami czekały na mnie dziewczyny oraz Xiumin, Suho, D.O i Chen.
-Ja naprawdę nie chciałam tego wygrać, ja tylko śpiewałam – powiedziałam do dziewczyn po polsku.
-Hime, przestań, przecież nie mamy Ci za złe, że wygrałaś – powiedziała Yoku z uśmiechem i przytuliła mnie.
-No właśnie – powiedziały równo Fati i Mariko.
-Dziękuję – odpowiedziałam z uśmiechem.
-Cieszymy się, że jesteście częścią Exo – powiedział Suho.
-Reszta też pewnie bardzo się ucieszy – wtrącił Xiumin.
-To reszta o tym nie wie? – zapytała Fati patrząc na nich.
-No nie, wie tylko Baekhyun który wraz z Chenem uczył Hime śpiewać – odparł D.O.
Byłyśmy zaskoczone, nie pierwszy i nie ostatni raz zapewne.
-Powiedziałem im tylko, że mają się pakować, bo przeprowadzamy się do nowego wielkiego dormu, ale nie powiedziałam dlaczego – uświadomił nas Suho. Gdy już wyszliśmy z budynku SM wsiedliśmy do samochodu i rozsiedliśmy się wygodnie w fotelach.
-Ile wam zajmie pakowanie wszystkiego co macie poza meblami i szkłem typu talerze, kubki i miski.
-Dwie godziny w zupełności wystarczą – odpowiedziała Yoku z uśmiechem.
-To przyjadę po was za dwie godziny – powiedział Suho kiedy już samochód zaparkował pod naszym blokiem. Kiwnęłyśmy głowami i wysiadłyśmy z samochodu. Weszłyśmy do bloku, a potem do mieszkania i zaczęłyśmy pakować wszystko co miałyśmy poza meblami i zastawą. Po dwóch godzinach, gdy już byłyśmy spakowane, usłyszałyśmy pukanie do drzwi a chwilę później dźwięk otwierających się drzwi.
-Gotowe moje drogie Panie? – zapytał Suho.
Był sam? Kto tam pomoże ze zniesieniem tych walizek na dół.
-Jesteś sam? – zapytała Fati.
-Ani, jest ze mną Kris, Lay i Baekhyun – odpowiedział Suho. Chwilę później wymieniona trójka stała już w drzwiach.
Zabrali od nas walizki i razem wyszliśmy z bloku. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy… Do nowego dormu i nowego życia. Gdy po dwóch godzinach zaparkowaliśmy pod naszym nowym miejscem zamieszkania byłam zmęczona samą jazdą samochodem. Powoli wysiadłam z pojazdu i pomogłam chłopakom wypakować walizki z bagażnika, ale niech niosą je sami, ja nie mam na to siły. Całą ósemką ruszyliśmy w stronę dormu który szczerze mówiąc był ogromny. Wielki ogród z basenem przed domem, aż jestem ciekawa co jest za domem. Weszliśmy do środka, zdjęłam buty i kurtkę następnie weszłam w głąb domu. Był pięknie i niesamowicie urządzony. W środku powitało nas całe Exo. Zaczęli nas ściskać, tulić i całować po policzkach. Chanyeol ściskał mnie najdłużej.
-Tak bardzo się cieszę – powiedział i cmoknął mnie w usta przy całym Exo. Ok, spoko, gdybyśmy jeszcze byli parą, ale do cholery nie jesteśmy…
Całą szesnastką usiedliśmy na czterech czteroosobowych kanapach i zaczęliśmy oglądać film. Później, skoro już jesteśmy zespołem, zaczęliśmy się lepiej poznawać, kto skąd pochodzi, jak się dostał do SM, w sumie to opowiadała tylko męska część zespołu ponieważ oni o nas wiedzieli bardzo dużo. Opowiadaliśmy co lubimy najbardziej, a czego nie znosimy, czego się boimy itd. Około północy poszliśmy spać.

Następne trzy dni mijały dość szybko. Dziewczyny trenowały choreografie wraz z Kaiem a ja, Chen i Baekhyun nagraliśmy singiel do nowego albumu, oczywiście to była Koreańska wersja, Chińską nagrałam z Layem i Chenem. Singiel nosił tytuł „Miracles In December” i był przepiękny. Wystarczyło tylko nagrać do niego MV i z głowy.

Gdy nadszedł dzień nagrania Weekly Idiol wszyscy byliśmy szczęśliwi, ale zdenerwowani. O ustalonej godzinie pojechaliśmy na miejsce nagrania wszyscy ubrani na czerwono z białymi napisami „Wolf 88”. W samochodzie śmialiśmy się i opowiadaliśmy żarty, wszyscy mieli doskonałe humory. W studio nagraniowym wszyscy przywitali nas dość serdecznie i miło, reżyser wyjaśnił nam jak to wszystko będzie wyglądać. Gdy zaczęło się nagranie i Defconn oraz Hyung Don powiedzieli już to co mieli do powiedzenia weszliśmy do pomieszczenia z kamerami. Prowadzący zaczęli coś mówić i gdy Hyung Don powiedział „$#&*$#^%” czuliśmy się zdezorientowani.
-Oglądacie Weekly Idol? – zapytał Hyung Don
-Ne! – odpowiedzieliśmy wszyscy równo
-To co robią zespoły gdy mówię „$#&@$*”? – zapytał znów Hyung Don
-Przedstawiają się? – zapytał Suho.
-Więc Exo, przedstawcie się publiczności! – powiedział  Hyung Don. On w tym programie mówił więcej niż Defconn.
-We are one! We are EXO! – krzuknęliśmy  ukłoniliśmy się. Uczucia jakie mi przy tym towarzyszyły były nie do opisania, byłam szczęśliwa i podekscytowana. Poźniej przyszła pora na to, że prowadzący mieli podzielić nas na Exo-M i Exo-K, my też byłyśmy podzielone, Mariko i Yoku w Exo-K a Ja i Fati w Exo-M. Teraz to nie miało najmniejszego znaczenia, bo teraz wszyscy zajmujemy się promocją w Korei.
-One też są podzielone? – zapytał Hyung Don
-Ne – odpowiedział Suho. Męska część Exo była już podzielona, ale z nami prowadzący będą mieli niemały problem bo nie wyglądamy ani na Koreanki, ani na Chinki.
-Ona jest z K – powiedział Hyung Don łapiąc Mariko i prowadząc do Exo-K
-Ona jest z M – powiedział Defconn powiedział łapiąc Fati i prowadząc ją do Exo-M
Zostałam tylko ja i Yoku, ja zostałam zaciągnięta do Exo-K a Yoku do Exo-M, później, za złe dopasowanie była kara – uderzenie gumowym młotkiem w głowe co sprawiło nam sporo przyjemności. Później było pokazywanie nadprzyrodzonych mocy. Ze względu, że ja, Yoku, Fati i Mariko dołączyłyśmy teraz, nie miałyśmy nadprzyrodzonych mocy, ale przynajmniej mogłyśmy popatrzeć jak chłopaki się wygłupiają, co było dość zabawne. Następny był Random Play Dance. Jeśli któryś z członków pomyli się w choreografii, dostanie młotkiem po głowie od D.O, a później Lay go uleczy, wiecie, takie wymysły prowadzących, a na końcu były pokazywane profile członków zespołu. Cały odcinek wyszedł moim zdaniem świetnie, ale zobaczymy, gdy wyemitują go w telewizji. Po skończeniu nagrywania odcinka pożegnaliśmy się z ekipą i wróciliśmy do swojego dormu.
W drodze do dormu większość Exo pozasypiała, ale nie ja i Chen. Chłopak siedział ze słuchawkami w uszach i nucił coś pod nosem patrząc w okno, jak widać jest osobą, która ma nieopisane pokłady energi w swoim organizmie, w końcu ma moc błyskawic, więc musi jakoś wyzwalać tą energię błyskawic. Ja jakoś nie byłam zmęczona, włożyłam słuchawki do uszu i popatrzyłam na Chanyeola. Zaczęłam się zastanawiać co nas łączy i dlaczego on raz zachowuje się tak, jakby chciał żebym była jego dziewczyną a raz jest tak zdystansowany, jakbym mu coś zrobiła. Zaczęłam zastanawiać się nad tym czy on przypadkiem nie czeka na mój ruch i na to, żebym się określiła co czuję i czy chcę być z nim. Gdy dojechaliśmy pod dorm Exo ja i Chen zaczęliśmy wszystkich budzić, bo przecież nosić ich do środka nie będziemy, może Chen miał tyle siły, ale ja na pewno nie. Gdy pozostała czternasta była już jako-tako obudzona, mogliśmy iść do dormu. Wysiadłam ochoczo z samochodu, odpaliłam papierosa i udałam się w stronę domu. Ten dzień mogłam zaliczyć do udanych, a nawet bardzo udanych. Od śmiechu bolały mnie policzki. Gdy doszłam do drzwi zgasiłam papierosa, otworzyłam zamek a potem drzwi i weszłam do środka. Zdjęłam buty i udałam się do pokoju, w którym mieszkałam sama. Prezes Sooman postarał się o taki dom, żebyśmy mieli pokoje osobno. Nie wiem czy to dobrze, czy źle, ale ja przyzwyczaiłam się do dzielenia pokoju i łóżka z Chanyeolem. Przez te trzy dni zastanawiałam się czy nie pójść do niego i nie zapytać, czy mogę z nim spać w jednym pokoju ale uznałam, że to trochę głupie. Gdy weszłam do pokoju musiałam jeszcze uporządkować rzeczy do prania.
Chwyciłam spodnie w których byłam trzy dni temu u prezesa i zaczęłam przeszukiwać kieszenie, żeby nic się przypadkiem nie wyprało. No i znalazłam karteczkę, zastanawiałam się, skąd ona się tam wzięła, ale po chwili przypomniałam sobie że Sooman mi dał tą kartkę ponieważ Jonghyun prosił o przekazanie tego. Rozłożyłam kartkę i zobaczyłam numer telefonu z podpisem „zadzwon ;) Jonghyun”. Nie chciałam teraz tego roztrząsać i nie chciałam dzwonić bo po pierwsze było późno a po drugie mój organizm właśnie sobie uświadomił, że jest zmęczony i potrzebuje snu. Wrzuciłam brudne ciuchy do kosza na brudną bieliznę (każdy w pokoju taki miał, w przeddzień prania miał je uzupełniać po D.O je zbierał i robił pranie, a jak nie D.O to ktoś inny.), po tej czynności weszłam do łazienki, zmyłam makijaż, przebrałam się w piżamę i położyłam się spać. Chwilę później już spałam.