Just BLAQ cz.12

Długo mnie tu nie było, ale moja najwierniejsza fanka i przyjaciółka w jednym Yoku jakoś zmobilizowała mnie do pracy i dała do zrozumienia, że ona już od paru miesięczy czeka na kolejną część tego opowiadania.
Piosenka towarzysząca autorce przy pisaniu.
Standardowo, dla was wszystkich.
____________________________________

Tak, szczęście jest czymś niezmiernie ważnym w życiu, dlatego chciałam, żeby ludzie wokół mnie byli szczęśliwi, i poniekąd tak właśnie było. Yoku i Mir zostali parą, co mnie niesamowicie cieszyło, bo przecież to moi przyjaciele, a poza tym miałam dość ciągłego bycia ich mediatorem i latania między pokojami.

Niby wszystko było dobrze, ale czułam, że coś jest nie tak, a mówię tu o moim bracie. Od kiedy tylko wrócili z koncertu był smutny, przygnębiony i zdesperowany. Nigdy w życiu go takim nie widziałam i jakoś nie chciałam tego zmieniać, ale widziałam, że coś go gryzie i musiałam z nim porozmawiać, bo przecież jestem jego siostrą i powinnam się nim interesować tak jak on interesuje się mną. Niezwłocznie ruszyłam do jego pokoju, musiałam wiedzieć co go gryzie. Zapukałam do drzwi, a po chwili usłyszałam ciche zaproszenie, więc weszłam do środka.

-SeungHo, co się dzieje? – zapytałam zamykając za sobą drzwi, nie chciałam by ktoś podsłuchiwał.

-Nic – odpowiedział mój brat i wysilił się na uśmiech, sztuczny uśmiech.

-Mnie chcesz oszukać? Jestem twoją siostrą i widzę, że coś się dzieje – mruknęłam siadając na łóżku koło niego.

-Szkoda, że tylko ty to zauważasz – powiedział nawet na mnie nie patrząc.

-Powiesz mi o co chodzi, czy mam wyciągnąć to z Ciebie siłą? A wiesz, że potrafię użyć wielu argumentów, nie tylko słownych – powiedziałam patrząc na niego.

-Zakochałem się – powiedział to tak cicho, że ledwo to usłyszałam.

-To genialnie! – wykrzyknęłam.

-Zależy dla kogo – westchnął SeungHo

-Jak to? Nie bardzo rozumiem – powiedziałam cały czas na niego patrząc.

-Posłuchaj mnie uważnie, to, że się zakochałem, nie oznacza, że zakochałem się w kobiecie – wyjaśnił na co ja kiwnęłam głową, nie chciałam mu przerywać, skoro już wysilił się na wyjaśnienie mi tej sytuacji, poza tym wiedziałam, że będzie mu przynajmniej odrobinę lżej jeśli mi o tym powie, ale znowu nie chciałam go do niczego zmuszać.

-Ty i Yoku macie szczęście, zakochałyście się ze wzajemnością, ja niestety nie mogę na to liczyć – powiedział a w jego oczach zaczęły zbierać się łzy. Wiedziałam, że mu ciężko, ale nie wiedziałam, że aż tak.

-Thunder nigdy nie pokocha mnie, tak jak ja kocham jego. Teraz wystarcza mi to, że mogę z nim przebywać, że mogę być koło niego i patrzeć na jego uśmiech, ale męczę się, cholernie się męczę ukrywając przed nim swoje uczucia. Jest mi coraz ciężej przebywać z nim, słuchać jego głosu. Zastanawiałem się nad odejściem z MBLAQ, to chyba najrozsądniejsze wyjście. Wytwórnia znajdzie kogoś na moje miejsce, a ja się zaszyję, gdzieś, gdziekolwiek, z daleka od nieodwzajemnionej miłości – wyjaśnił.

-Pieprzysz głupoty. Weź się w garść i z nim porozmawiaj, kto wie, może on czuje to samo? Jesteś tchórzem bracie, chcesz uciec od problemu zamiast go rozwiązać – westchnęłam. Byłam na niego zła, on nigdy nie uciekał, zawsze starał się jakoś rozwiązywać problemy i stawiać im czoła, więc co się zmieniło? Mimo mojego gipsu o własnych siłach wyszłam z pokoju brata i udałam się do pokoju Thundera, musiałam z nim porozmawiać, bo jeśli ja tego nie zrobię, to mój brat nie zrobi tego na pewno. Zapukałam i usłyszałam ciche „proszę”, a po chwili znajdowałam się już w pokoju Thundera.

-Cześć – powiedziałam siadając na łóżku.

-Co Cię do mnie sprowadza? – zapytał pakując się, zaraz, po co on się pakuje?!

-Thunder po co się pakujesz? – zapytałam patrząc na to co robi chłopak.

-Odchodzę – powiedział po chwili. Co jest?! Kolejny idiota?! W tym domu chyba tylko Yoku, Mir, Ja, Joon i G.O jesteśmy normalni.

-Nie możesz – powiedziałam.

-Spokojnie, wytwórnia szuka już kogoś na moje miejsce. Przeproś ode mnie SeungHo.

-Czy ty postradałeś rozum, ewentualnie upadłeś i Ci się coś poprzestawiało? – zapytałam.

-Nie, dlaczego? – chłopak popatrzył na mnie z dziwnym wyrazem twarzy.

-Dlatego, że SeungHo też chce odejść, co wam dwóm się dzisiaj stało?

-Jak to chce odejść? – Thunder był wyraźnie zdziwiony.

-Normalnie, obaj dzisiaj upadliście na głowę – powiedziałam i podeszłam do jego torby. Zaczęłam układać jego rzeczy z powrotem na półkach, tam gdzie były wcześniej.

-Dlaczego SeungHo chce odejść? – zapytał Thunder.

-Bo jest idiotą – mruknęłam w odpowiedzi. Chłopak popatrzył na mnie niezrozumiale.

-A tak szczerze? – zapytał Thunder. Wzruszyłam tylko ramionami i znów usiadłam na jego łóżku.

-Perfekcyjny G.O nie byłby zadowolony z twojego bałaganu w pokoju – starałam się jakoś zmienić temat, ale mi to nie wychodziło.

-Powiesz mi o co chodzi? – zapytał chłopak siadając koło mnie.

-Nie, dopóki ty nie powiesz mi dlaczego chcesz odejść – mruknęłam rozkładając się wygodniej na jego łóżku. Noga mnie bolała od tego ciągłego chodzenia między pokojami, nie dość, że wcześniej robiłam za mediatora między Yoku i Mirem to jeszcze teraz robię za mediatora między moim bratem i młodszym raperam.

-To wszystko wina twojego starszego brata i tych głupich fanserwisów! – powiedział spuszczając głowę w dół.

-Czyli? – zapytałam patrząc na niego przenikliwym wzrokiem.

-Bo gdyby nie te głupie fanserwisy, to bym się nie zakochał w twoim starszym bracie – mruknął Thunder.

-OBAJ JESTEŚCIE IDIOTAMI! – o mało co nie krzyknęłam, w sumie to był już krzyk ale i tak nie na tyle głośny by inni go usłyszeli.

-Teraz grzecznie idziesz do pokoju mojego brata i mówisz mu o wszystkim co czujesz bo jak nie, to ja to zrobię za Ciebie – warknęłam na niego wściekła. Thunder był w szoku i nie bardzo wiedział co ma powiedzieć, ale w końcu zebrał się i ruszył do pokoju mojego brata, no przynajmniej ten ma trochę odwagi. Patrzyłam na niego do momentu aż nie zamknęły się za nim drzwi. Wstałam z łóżka Thundera i udałam się na dół, teraz moja w tym głowa, by nikt nie przeszkadzał im w rozmowie.

Na dole siedzieli wszyscy, G.O jak zawsze oglądał koreańską wersję „Perfekcyjnej Pani Domu” Yoku i Mir siedzieli na tarasie i rozmawiali a Joon paradował w samych spodenkach po domu. Gdy mnie zobaczył podszedł do mnie, przytulił i pocałował w czoło.

-Wszystko dobrze? – zapytał patrząc mi w oczy. Przez to, że paradował w samych spodenkach nie mogłam się skupić.

-Mógłbyś ubrać koszulę – powiedziałam patrząc na niego na co chłopak się zaśmiał, a mi wcale nie było do śmiechu.

-No co? – zapytałam starając się skupić na jego pięknych oczach.

-Nic, jest gorąco, to dlatego paraduję bez koszuli – powiedział i cmoknął mnie w policzek.

Delikatnie ręką przejechałam po klatce piersiowej mojego chłopaka na co on się spiął.

-Przepraszam – powiedziałam szybko i zabrałam rękę.

-Nie szkodzi, po prostu pewne rzeczy są dla mnie nowe – odpowiedział z uśmiechem. Popatrzyłam w stronę tarasu gdzie siedzieli Yoku i Mir. Rozmawiali, trzymając się za ręce, widać było, że są szczęśliwi.

-Dołączymy do nich? – zapytał Joon patrząc w tą samą stronę co ja.

-Nie, chcę pobyć tylko z tobą – powiedziałam zdeterminowanym głosem. Ostatnio nie mieliśmy czasu dla siebie, tylko dlatego, że ciągle robiłam za mediatora, ale miałam cichą nadzieję, że gdy już Thunder i SeungHo wszystko sobie wyjaśnią, nie będę musiała już chodzić między pokojami.

-Rozumiem – chłopak pocałował mnie delikatnie i wziął na ręce, chyba po mojej minie wywnioskował, że nie jestem w stanie iść sama. Miała kule, to fakt i było to spore ułatwienie, ale i tak czasami noga bolała mnie niemiłosiernie. Joon zaniósł mnie do pokoju i położył mnie na łóżku po czym zawisł nade mną i pocałował namiętnie. Uczucie jakie mi towarzyszyło było nie do opisania, to było coś cudownego.

-Błagam Cię, już nie baw się w swatkę, bo nie masz dla mnie czasu, a ja cholernie tęsknie – powiedział Joon gdy oderwał się ode mnie.

-Przepraszam, ale Yoku to moja przyjaciółka, a SeungHo to mój brat no i tak jakoś wyszło, że chciałam im pomóc – powiedziałam patrząc na niego. Chłopak usiadł na łóżku koło mnie.

-Rozumiem to, dlatego nie chciałem nic mówić wcześniej i nie chciałem Ci zabierać czasu – powiedział. Poczułam się źle z tym, że nie poświęcałam mu tyle czasu ile powinnam. Zajęłam się innymi, a nie pomyślałam o moim chłopaku.

-Teraz już jestem cała twoja – powiedziałam z uśmiechem.

-Cieszę się. Już nie mogę się doczekać gdy zdejmą Ci gips i będziemy mogli znów tańczyć razem – powiedział z uśmiechem i objął mnie.

-Tak, ten gips jest wkurzający – mruknęłam. Byłam zmęczona, ale nie dałam tego po sobie poznać, chciałam spędzić trochę czasu z moim chłopakiem. Nagle zadzwonił mi telefon popatrzyłam na wyświetlacz i zdziwiłam się. Onew? Odebrałam szybko.

-Yeoboseyo? – powiedziałam przykładając telefon do ucha.

-Miło Cię słyszeć Yumeko – powiedział.

-Nie mogę powiedzieć tego samego, czego chcesz? – zapytałam. Byłam zdenerwowana. Jakim prawem on miał czelność do mnie dzwonić po tym co mi zrobił?!

-Dlaczego jesteś taka niemiła? – zapytał, w jego głosie słychać było to, że nie jest trzeźwy, już rozumiem dlaczego dzwoni.

-Mam być miła, po tym co mi zrobiłeś? – zapytałam.

-Ale dzięki temu, możesz być z Joon’em. To był jego pomysł, chciał Cię zdobyć, zagroził mi, że jeśli mu nie pomogę, to może tobie stać się krzywda – powiedział prosto z mostu.

-Kłamiesz – warknęłam.

-Dlaczego niby miałbym kłamać? – zapytał.

-Nienawidzę Cię! – krzyknęłam i rozłączyłam się. Popatrzyłam na Joona. Nie wiedziałam, co mam o tym wszystkim myśleć i co powinnam w tej sytuacji zrobić. Jakoś nie bardzo chciało mi się wierzyć w to co mówi Onew, bo przecież był pijany, ale niektórzy ludzie mówią, że „:słowa pijanego, myślami trzeźwego”.

-Co się stało? – zapytał Joon przytulając mnie do siebie.

-Onew do mnie dzwonił. Powiedział mi, że to ty wymyśliłeś żeby Onew mnie zdradził, bo za wszelką cenę chciałeś być ze mną, i do tego zagroziłeś mu, że jeśli Ci nie pomoże, to mi stanie się krzywda – powiedziałam.

Joon siedział jak wryty, chyba nie bardzo wiedział jak powinien zareagować na to wszystko.

-Czy to prawda? – zapytałam.

-Oczywiście, że nie! Onew coś sobie wymyśla, dlaczego miałbym coś takiego zrobić?! Ja chcę twojego dobra, nie ufasz mi? – zapytał.

-Oczywiście, że Ci ufam, poza tym Onew był pijany, ale chciałam usłyszeć od Ciebie czy to co powiedział, jest prawdą czy wierutnym kłamstwem. – powiedziałam i cmoknęłam chłopaka w policzek. Miałam nadzieję, że teraz już wszystko będzie dobrze, że Onew nie będzie do mnie dzwonił, i że da mi spokój, miałam też nadzieje, że Joon mnie nie okłamuje, ale poniekąd czułam, że coś jest nie tak, był jakiś mały procent niepewności, ale chciałam mu wierzyć i ufać, poza tym miał dobre argumenty, a Onew… Może chciał po prostu jakoś usprawiedliwić swoją zdradę dlatego wymyślał takie głupie bajeczki. Ciężko było mi zrozumieć zachowanie Onew, ale po pijaku człowiek zdolny jest do wszystkiego.