Wielka Pomyłka

Taemin szedł do pokoju Key’a gdyż Diva miał do niego jakąś ważną sprawę, a raczej chciał się poradzić. Wszyscy siedzieli u siebie w pokojach poza Maknae, który właśnie stał przed drzwiami pokoju Kibuma. Zapukał lekko i kiedy usłyszał zaproszenie, wszedł do środka. Usiadł na łóżku i wpatrywał się w przyjaciela, który przez jakiś czas nic nie mówił, jakby starał się pozbierać wszystkie swoje myśli w jednej chwili. Key wziął głęboki oddech i popatrzył na przyjaciela.
-Zakochałem się – powiedział w końcu momentalnie przenosząc wzrok z Maknae na okno.
-No to powodzenia stary – odpowiedział Taemin z uśmiechem.
-W Jonghyun’ie – dodał dużo ciszej. Taemin przełknął głośno ślinę i poklepał przyjaciela po ramieniu, uśmiechając się jeszcze bardziej niż przed chwilą.
-A czy zakochiwanie się w mężczyźnie to coś złego Key? Poza tym ty też nie jesteś obojętny naszemu Dino – Powiedział wstając z łóżka i wychodząc zostawiając zszokowanego Kibuma samego, jednak nie na długo gdyż w drzwiach minął się z Jonghyun’em. Taemin poszedł do swojego pokoju, a z pokoju Key’a dochodziły głośne jęki, czego nie dało się usłyszeć.
Następnego dnia wszyscy obudzili się dość wcześnie, słoneczko przygrzewało, pogoda idealna na spacery. Minho obudził się jako pierwszy i od razu zszedł do kuchni mając nadzieje, że spotka tam lidera, jednak jego nie było. Raper wzruszył tylko ramionami i wziął się za robienie śniadania dla wszystkich. Taemin zszedł do kuchni jako drugi i usiadł przy stole potem zszedł Key a na końcu Jonghyun, który jako drugi zauważył brak Onew.
-Gdzie lider? – zapytał Dino patrząc po wszystkich. Dopiero teraz Taemin i Key zdali sobie sprawę, że lidera nie ma w pomieszczeniu zwanym kuchnią.
-Nie wiem, kiedy zszedłem nie było go, więc zabrałem się za śniadanie – odpowiedział zgodnie z prawdą brunet.
-Pójdę po niego – powiedział Maknae z uśmiechem wstając z krzesła. Ruszył na górę do pokoju najstarszego, mając nadzieję, że go tam znajdzie jednak pomylił się. Pokój Onew był pusty, w szafie nie było żadnych rzecz, łóżko było pościelone a na nim leżała kartka. Taemin podszedł do łóżka i złapał kartkę.
„Przepraszam, ale ja już dłużej tak nie mogę. Odchodzę, robię to dla waszego i swojego dobra. Będę za wami tęsknił, ale musiałem tak postąpić. Onew ”
Z oczy Maknae zaczęły płynąć łzy, padł na kolana i szlochał. Dla niego Onew był przyjacielem i ojcem do momentu, kiedy nie odkrył, że jest w tym kurczaku zakochany, ale przecież to chora miłość.
Ktoś wszedł do pokoju i zabrał mu kartkę z rąk. Potem kolejne kroki i kolejne osoby weszły do pokoju. Key usiadł koło niego i mocno przytulił, ponieważ wiedział, co najmłodszy z członków czuje do lidera. Jonghyun wyszedł z pomieszczenia a potem z domu i wyjął telefon z kieszeni, po czym wykręcił dobrze znany mu numer. Nie spodziewał się, że lider odbierze od niego telefon, ale zdziwił się, gdy usłyszał znajomy mu głos
-Onew, gdzie jesteś?! – Jjong prawie krzyknął do słuchawki.
-Na lotnisku, czekam na samolot, wracam do rodzinnego miasta – odpowiedział zwięźle i na temat.
-Wracaj tu do cholery. Taemin płacze, wpadł w histerie a ty sobie na samolot czekasz! – Bling nie mógł się opanować, ani siebie ani tej chorej sytuacji.
-Wczoraj pieprzył się z Key’em a dzisiaj płacze za mną? Nie bądź śmieszny Jonghyun! – Onew nie mógł uwierzyć w to, że Taemin za nim płacze, mimo wszystko miał ochotę rzucić telefonem o ścianę i nawet nie oglądać się za siebie.
-To nie Taemin, tylko ja, ja pieprzyłem się z Key’em i było mi cholernie dobrze, a teraz rusz swój kuper i wracaj tutaj – szepnął Bling
-TY?! – Krzyknął Onew
-Tak ja, minąłem się z Taeminem w drzwiach, więc mogłeś nie usłyszeć jak on wychodził po prostu, a poza tym nawet, jeśli byłby to Taemin to, co z tego, to jego życie – powiedział Jjong do słuchawki. Po drugiej stronie nie usłyszał nic poza głośnym westchnięciem i przełknięciem śliny.
-Czekaj, czekaj. Ty się w nim zakochałeś prawda? – Zapytał Dino na tyle cicho by domownicy go nie usłyszeli.
-Kocham go bardziej niż kurczaki od dwóch lat rozumiesz to?! Jestem tchórzem wiem. – powiedział Onew. Był załamany tą całą sytuacją, po raz pierwszy w życiu nie wiedział, co ma zrobić.
-Pokaż, że wcale nie jesteś, wróć tu i mu powiedz! Wiesz ile ja zbierałem się na odwagę by powiedzieć Divie, co do niego czuję. Rok, cholernie długi rok zmarnowany, bo okazało się, że on mnie też kocha. Wiesz, co mogliśmy robić przez ten rok, już mielibyśmy rocznicę, ale co? Obaj zbieraliśmy się do tego jak żółwie i obaj teraz żałujemy, ale cieszymy się sobą – powiedział spokojnie Bling.
-Chyba rozumiem, o co Ci chodzi. Za piętnaście minut będę w domu, do tego czasu zajmijcie się Taemin’em. – stwierdził Onew łapiąc za swoją walizkę na kółkach, przynajmniej jedno ułatwienie, nie będzie musiał jej nosić.
-Key z nim siedzi, spokojnie ufam mu – powiedział Jonghyun i rozłączył się. Musiał teraz wrócić do domu i udawać, że wcale nie dodzwonił się do lidera i wcale z nim nie rozmawiał, co będzie bardzo trudne, bo nigdy nie potrafił kłamać. Bling wszedł do domu i skierował się w stronę schodów, w głowie układając sobie, co powinien powiedzieć, żeby nikogo nie zranić. Wiedział, że jeśli powie „nie dodzwoniłem się do niego” to Taemin wpadnie w jeszcze większą histerię. Wszedł do pokoju lidera i usiadł na łóżku.
-Rozmawiałem z nim. Czeka na samolot. Próbowałem użyć wszystkich argumentów, jakie miałem pod ręką by tylko wrócił, ale nie wiem, co postanowi – powiedział cicho patrząc na Maknae
-Dziękuję – szepnął Taemin
-Wszyscy dziękujemy, zespół bez lidera przestanie istnieć, a poza tym Onew jest dla nas jak ojciec. – wtrącił Key. Nie minęło piętnaście minut gdy drzwi do domu otworzyły się z głośnym hukiem.
Cała czwórka znajdująca się w pokoju zamarła, wiedzieli, kto to może być, ale żaden z nich nie spodziewał się, że argumenty Jonghyun’a podziałają.
Wszyscy usłyszeli kroki po schodach i skrzypnięcie drzwi, w których stał nie, kto inny tylko lider.
-Wszyscy poza Taemin’em proszę o wyjście z mojego pokoju. Mamy sobie z Taemin’em pare spraw do wyjaśnienia – powiedział zdecydowanym głosem władca kurczaków. Każdy podniósł się z miejsca na którym siedział, Key z podłogi, Jjong łóżka a Minho z parapetu, tylko Maknae siedział nieruchomo. Jonghyun wychodząc posłał liderowi spojrzenie w stylu „powodzenia stary”, po czym cała trójka wyszła i udali się do salonu by nie przeszkadzać w rozmowie.
Onew przez jakiś czas patrzył na siedzącego nieruchomo Taemin’a. W końcu zebrał się na odwagę i usiadł naprzeciw niego.
-To przeze mnie chciałeś odejść prawda? – zapytał prosto z mostu Maknae
-Poniekąd, może nie przez Ciebie, ale po to by było Ci łatwiej. – szepnął Onew patrząc w te wielkie czekoladowe oczy.
-Łatwiej? Onew czy ty siebie słyszysz? Bez Ciebie to już nie to samo – szepnął Taemin opierając czoło o bark lidera
-Stchórzyłem wiesz? Pierwszy raz w życiu chciałem odejść zamiast wyjaśnić sprawę, ale wydawało się to dla mnie jakieś nienormalne, nienormalne, że zakochałem się w chłopaku i to do tego w tobie Minnie – szepnął Onew głaskając młodego po włosach. Taemin słysząc te słowa momentalnie wyprostował się i popatrzył na lidera. Złapał go za podbródek i nic nie mówiąc wpił się w jego usta. Onew nie spodziewał się takiego obrotu spraw, zamknął oczy i zaczął odwzajemniać pocałunek, jęknął niezadowolony, gdy Taemin oderwał się od niego.
-Ja Ciebie też kocham, od dwóch lat to uczucie kiełkuje we mnie, codziennie się wzmacnia. – szepnął Taemin wlepiając swój wzrok w lidera
-. Pragę być koło Ciebie Taemin, słyszeć bicie twojego serca równy oddech, wdychać twoje perfumy, pożądam Cię – szepnął Onew łapiąc Maknae za rękę. I tak oto właśnie najstarszy i najmłodszy członek zespołu zostali parą. Mimo, że stracili dwa lata od teraz mogą cieszyć się sobą, swoją obecnością. Jak na to zareagowała reszta zespołu, cóż Key i Jonghyun nie mieli nic przeciwko a Minho sam zaczął sobie kogoś szukać.